اوّل، تقواى خالص و عميق و كامل. دوم، عشق و علاقه شديد به حضرت حجة بن الحسن (ع). سوم، زيارت آل ياسين. بعد فرمودند اين زيارت آل ياسين كه در مفاتيح است، گر چه درست است و از معصوم (ع) نقل شده است، امّا زيارت ديگرى است كه (سلام على آل ياسين) دارد، امّا طولانى‌تر از اين است و بايد آن را بخوانند. چهل روز بخوانيد، كافى است.

همين سؤال را من از بزرگان ديگرى سؤال كردم. باز همين جواب را دادند.

\* از وجود حلقه‌هاى ياران امام صحبت شد. (اوتاد و ابدال) ضمن معرفى اين حلقه، دايره وظايف و اختيارات ايشان چگونه است؟ آيا جز اينان، در ميان مردم تربيت شده، ممكن است حامل مأموريت از سوى امام بشوند؟ نمونه و شواهد آن در گذشته و حال كدامند؟

در دعاى امّ داوود از حضرت صادق (ع) رسيده كه «اللّهم صلّ على الابدال و الاوتاد» پس معلوم مى‌شود كه خبرى هست. ولى بايد بدانيم كه ياران امام زمان (عج)، منحصر به چند نفر ابدال و اوتاد نيستند. روحانيت شيعه كه حافظان فرهنگ تشيّع بوده‌اند، ياران فرهنگى امام زمان هستند. نيروى مسلّح تشيّع، ياران نظامى امام زمان (عج) هستند. فقها و مراجعى كه نگهبان دين و مذهب هستند، به قول خود حضرت حجت (ع) «انّهم حجتى عليكم و أنا حجة الله عليهم» ياران ارشد امام زمان (ع) و حجت‌هاى او هستند. در حقيقت همه شيعيان، ياران امام زمان (ع) هستند. ولى فقيه، حاكم و اولوالأمر و نايب عالم امام زمان (ع) در دوران غيبت است. ولى فقيه وقتى در مسائل حكومت اسلامى اظهار نظر مى‌فرمايد و حكمى را دستور مى‌دهد، بايد تمام مسلمين و حتى اوتاد و ابدال از آن حكم اطاعت كنند. اوتاد و ابدال، مانند اصحاب دفترى امام زمان (ع) هستند، كه در مأموريت‌هاى ويژه و در فرصت‌هاى فوق‌العاده، مأموريت‌هايى انجام مى‌دهند. مانند فتوايى كه يكى از مراجع قديم- به اشتباه- درباره دفن زن حامله گفت.

حضرت (ع) مأمورى فرستادند و به آن مأمور فرمودند: برو و بگو «آقا مى‌فرمايد ...» آقا منظورش امام زمان (ع) بود، ولى مستمعين فكر مى‌كردند آقا، منظور آن عالم است، پس از دفن، آن مرجع بزرگوار در مجلس ترحيم آن بانو شركت مى‌فرمايد. ايشان خبر نداشت كه چه اتفاقى افتاده است. فكر مى‌كرد بچه به همراه مادر دفن شده است. ايشان به خيال خودش، حكم خدا را بيان كرده است. شوهر آن زن ضمن تشكر از زحمتى كه كشيده‌اند گفت: از بابت مأمورى كه‌

فرستاديد و فرموديد اوّل بچه را بيرون بياوريد و سپس آن مادر را دفن كنيد، تشكر مى‌كنم.

آن مرجع گفت: من كه كسى را نفرستادم. چنان پشيمان شد كه تصميم گرفت ديگر فتوا ندهد.

و از فتوا دادن خوددارى مى‌كرد. مأمور ديگرى آمد و از قول حضرت (ع) گفت: شما در مسند افتاء بمانيد. ما هواى شما را داريم.

امثال اين قصه در تاريخ ما فراوان وجود دارد.

پى‌نوشت:

[١]. اين شش سوره يا با كلمه (سَبَّحَ) شروع مى‌شوند و با كلمه (يُسبِّح).