اگر رضا شاه كشف حجاب مى كند، تنها تقليد كوركورانه از تركيه نيست بلكه اين مسئله مبناى فكرى دارد، چون اقتصاد سرمايه دارى بدون آزادى جنسى امكان پذير نيست. سرمايه دارى بر سه محور قرار دارد: مواد مخدر، فحشا و اسلحه. همانطور كه جنگ را يهود به راه مى اندازد. مانند جنگ جهانى دوم، فحشا و مواد مخدر هم در اختيار يهوديان قرار دارد. مدتى پيش يك شبكه بردگان جنسى را در آلمان با دختران هفت ساله دستگير كردند و اين خاصيت مدرنيسم است، يعنى خانواده از بين مى رود. در غرب از نظر اقتصادى ازدواج به صرفه نيست و آن ها مى گويند به چه دليل براى يك ليوان شير يك گاو بخريم.

در عرفان هميشه آينده اى وجود دارد: «الْعاقِبَةُلِلْمُتَّقِينَ» و پيروزى با خير است ولى در فلسفه عاقبتى وجود ندارد. حتى ماركس كه عاقبتى را ترسيم مى كند همان بازگشت به دوران اوليه يعنى كمون ثانويه و اشتراك جنسى يعنى همه چيز مشترك باشد در صورتى كه هگل مى گويد در آخرالزمان حقيقت در تاريخ آشكار مى شود و «موعود» در فلسفه عرفانى معنا دارد نه در يك فلسفه عقلى.

\* در تفكر يهودى، يهوديانى كه صهيونيست نيستند چطور با موعود آخرالزمان برخورد مى كنند؟

آن ها معتقدند مسيح واقعى ظهور پيدا مى كند البته اين مسئله مهمى نيست، اهل سنت كه ولايت در آن مطرح نيست آن ها نيز امام زمان (ع) را عملًا قبول ندارند. مسئله اساسى و نكته قابل توجه در اين ميان دخالت بحث آخرالزمان در زندگى ما است. اهل سنت و يهود هيچ كدام منتظر نيستند حتى شايد بگويند ما اين مطلب را قبول داريم و در مقابل آن ها شيعه و مسيحيت مى گويند انسان كاملى وجود دارد كه در حال حاضر ما از فيض او بهره مند هستيم و ما اعتقاد داريم ذكر امام زمان (ع) حيات قلوب ماست ولى در يهوديت و اهل سنت اين مسئله وجود ندارد. مسيحيان نيز مى گويند در قلبت با مسيح همراه باش تا كامل شوى.

و افرادى كه به موعود آخرالزمان اعتقاد ندارند زندگى شان بى معنا مى شود چون زندگى آن ها در فعاليت هاى جنسى خلاصه مى شود، مانند غرب و كشورهاى حوزه خليج فارس.

جهانى سازى مورد نظر يهود، همان بحث جهانى شدن كانت است يعنى جهانى سازى غرايز و فلسفه غريزى و فحشا چون محرك سرمايه دارى فعاليت هاى جنسى است. يهودى ها خودشان ازدواج مى كنند تا نسلشان ادامه پيدا كند ولى جهان را به سمتى سوق مى دهند كه سسيستم خانواده از بين برود.

كسانى كه طرفدار فلسفه غربى هستند همگى طرفدار اسراييل هم هستند و اوج اعتلاى مدرنيسم، اسراييل است.

\* از فرصتى كه در اختيار ما قرار داديد متشكريم.

داروهاى دردهاى بى‌درمان‌

مرحوم حاج محمّدباقر بهبانى در كتاب الدمعه‌الساكيه نوشته است:

فرزندم- على‌محمّد- كه تنها پسرم بود، مريض شد و روز به روز مرضش شدّت پيدا مى‌كرد و بر حزن و اندوه من مى‌افزود، تا آنكه مردم از او نااميد شدند و به مردنش يقين نمودند؛ لذا علما و سادات در دعاهايشان براى او طلب شفا مى‌كردند، تا انكه شب يازدهم، حال او سخت شد و مرضش سنگين و اضطراب و التهابش شديد گرديد. راه چاره‌اى نداشتم، به همين جهت به حضرت قائم (عج) ملتجى و متوسل شدم و با ناراحتى و اضطراب از نزد پسرم خارج شدم و بر بام خانه بالا رفتم؛ بى‌قرارانه به حضرتش متوسل گشتم و با ذلّت و مسكنت عرض كردم: «يا صاحب الزمان أدركنى، يا صاحب‌الزمان أغثنى» و خود را به خاك عجز و مذلت ماليدم. بعد از بام پايين آمدم و نزد پسرم رفتم و پيش رويش نشستم، با كمال تعجّب ديدم نفسش آرام، حواسش به‌جا و عرق او را فراگرفته است؛ لذا خداوند بزرگ را بر اين نعمت بزرگ، شكرگزارى كردم.[١]

پى‌نوشت:

[١]. العبقرى‌الحسان، ج ٢، ص ١٩٠.