كربلا، كرب و بلايى، كربلا		در تو غم ديدند آل مصطفى (ص)
روى خاكت، روز جنگ دشمنان‌		شد روان خون ها و آب ديده ها
گونه هاى بانوان شد اشك بار		پيش آن لب تشنه دشت بلا
دست ساييدند بر آن خاك پاك‌		گل شده از خون ياران خدا
ميهمان بودند در آن دشت خشك‌		ميهمانان بى پذيرايى چرا؟!
آب را كردند از آنان دريغ‌		پس بنوشاندندشان آبِ فنا
پيش آن خورشيد هاى سرفراز		رفت خورشيد از خجالت در خفا
جانور مى خورد از اجسادشان:		پاى هاى همت و دستِ سخا
چهره هايى چون چراغ پر فروغ‌		شد مهِ خاموش و نجم بى ضيا
روز و شب پوساند پيكرهايشان‌		حكم ظالم گشت بر آن ها روا
اى رسول الله! بنگر حالشان‌		كشته و مجروح و افتاده ز پا
پايشان مى سوخت بر شن هاى داغ‌		تشنه، مى خوردند آب از نيزه ها
مى كشاندند آن اسيران را به زور		مى شدند افتان و خيزان زان جفا
منظرى بينى در آن جا دردناك‌		آتش دل هاست، خار ديده ها
اى ستمكاران اى گردنكشان!		بود اين، پيغمبرِ حق را جزا؟
كاشت بُستان ها پيمبر بهرشان‌		اهل او را تلخ ميوه شد سزا
نسل او از ريشه بركندند سخت‌		اهلِ او راندند مثلِ برده ها
مى كشاندند آن زنان را با شتاب‌		آن زنان پاك دامن، باوفا
مى بريد آن جا نفس از خستگى‌		بر زبان جمله شان: پيغمبرا!
پرده اى آن جا نبود و خيمه اى‌		بهر آن والا زنان با حيا
كفر از آن ها انتقامش را گرفت‌		دل خنك گشتند قوم اشقيا
اى كه با قتل تو يك باره، شكست‌		پايه هاى دين، علَم هاى هُدا
قاتلان را جمله بود اين آگهى‌		كه تو هستى پنجمين اهلِ عبا
چون كه كشتندت، نهادندت به خاك‌		غسل ننمودند و تكفينى تو را
غسل دادندت به خون خويشتن‌		بود تكفينت به خاك دشت ها
ريختندت خون، نبودت دادرس‌		نه پدر، يا آن كه جدّت مصطفى‌
يا كه مادر، آن كه حقّش بر فراشت‌		بين زن ها، هر زمان و هر كجا
از چه كس مى جست يارى؟ چون كه گفت:		اى پدر! فرياد رس، اى جدّ ما!
اى رسول ايزد و اى فاطمه!		اى اميرالمؤمنين، اى مرتضى!
چون زمين را زير و رو ننمود حق؟		يا نباريد آن زمان سنگ از هوا؟
گردن فرزندهاى فاطمه‌		قطع مى كردند با تيغِ جفا
سر بريدند آن چنان كه مى بُرند		در بيابان خارهاى بى بها
كرده بر نيزه سرت، اما درود		گفته بر جدّت، رضا يا نارضا!
هديه ها دادند بهر يكدگر		شادمان بودند قوم بى حيا
اى كه مى گريد برايت فاطمه‌		هم پيمبر، هم على، اصل عُلا
گر پيمبر زنده گردد بعد تو		مى نشيند اين زمان بهر عزا
كوه هاى سربلندى تا ابد!		ماه هاى اين جهان در روشنا!
خواست ايزد تا شوند آن قاتلان‌		مايه شوق فراوان و بكا
بر زبان ها باد اين غم تا ابد		قلب ها بى تاب در سوگ شما!