ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٩ - ساقه هاى نياز
پس تو حرّى، همو كه حريّت را از لگدمال شدن زير پاى لشگريان سياهى رهايى بخشيد.
آرى! خواستم بگويم تو حرّى، اما رشادت قيس، قلم را بر دستان من خشكاند، پس تو قيس هستى.
«قيس»، يعنى مقياس شهادت. ولى مگر مىتوان ايثار «قاسم» را فراموش كرد؟
پس تو قاسمى، همو كه قسمى از شهادت را نصيب خود ساخت. آرى! خواستم بگويم تو قاسمى! اما دستان بريده و چشمان خونبار «عباس» به يادم آمد. پس تو عباسى! يگانه علمدار عشق، دلاورى كه با نثار جان خود به پاى حسين، عليهالسلام؛ حق برادرى را ادا كرد. آرى! خواستم بگويم تو عباسى ولى علم ظلم بر سرزمين حنجره على اصغر مرا شرمسار كرد.
پس تو على اصغرى! آن خردسال دلاور، اما چگونه مىتوان جسم لگدكوب «على اكبر» را از ياد برد!؟
آرى! تو على اكبرى!
ولى باز هم نه! پس تو كيستى؟
تو ٧٢ ستاره، در آسمان ايمانى. ٧٢ ستاره كه روح عشق به حسين، عليهالسلام، آنها را يكى كرده. پس سلام بر تو اى ماه تابان! پس اى تو! سلامم را نثارت مىكنم. تا جهان باقى است و تا شب و روز برپاست.
پىنوشت:
\*\*\*
عمرى است كه به انتظار طلوع تو در ساحل حسرت نشستهايم.
قلبهاى تشنه ما به اشتياق ظهور تو مىتپد و كبوتران دعا، قنوت دستهايمان را رو به درياى خدا مىبرند.
كى مىشود كه موج صداى گرم تو برخيزد و زلال قطرههاى ناب تو سيرابمان كند؟
اى آرزوى مشتاقان!
كى مىشود كه آسمان دلهايمان از نسيم صبحگاهى سلام تو معطر شود و شب چشمانمان به جمال ماه تابان تو روشن گردد؟
اى اميد منتظران!
كى مىشود كه ذوالفقار تو برگردن دشنمنان و منكران حق بنشيند و پرچم عدل و دادگرىات بر فراز شهر و ديار مؤمنان سايه افكند؟
يا صاحبالزمان!
آيا مىشود كه درحرم امن تو اجازه ورود بيابيم و پروانهوار گرد كعبه وجود مقدست طواف كنيم؟[١]
دعاى ندبه از جمله دعاهاى ارزندهاى است كه امام جعفر صادق (ع) به دوستان و شيعيان تعليم داده و به آنان امر فرموده كه اين دعا را در اعياد چهارگانه؛ يعنى عيد فطر، عيد قربان، عيد غدير و عيد جمعه بخوانند و به ما سفارش فرموده كه در عصر غيبت با اين دعا با محبوب و مولاى خود راز دل گوييم و تجديد عهد كنيم.
دعاى ندبه، مجموعه كاملى از عقايد شيعيان است كه در آن توحيد، نبوت انبيا و پيامبر اكرم (ص)، ولايت اميرالمؤمنين على (ع) و فتنههاى پس از پيامبر ذكر شده و سپس با زيباترين و پرسوزترين واژهها، دلهاى عاشق را به مناجات با امام زمان (ع) و دعا براى تعجيل در ظهور ايشان فرا مىخواند.
اين دعا، ندبه و ناله منتظران و شيفتگانى است كه بر مظلوميت ائمه معصومين (ع) اشك مىريزند و در فراق امام عصر خويش، بىتابى مىكنند.
پىنوشت:
[١]. مفاتيحالجنان، دعاى ندبه.