پس او نقطه نهايى سير در دايره نبوت و امامت است. و خداوند ثمرات دايره نبوت را به دست ايشان محقق مى سازد و خداوند متعال همه الطاف خاصه اى را كه بين انبيا و اوليائش توزيع نموده، در وى جمع مى كند. و جملگى آنچه را كه به نوح و ابراهيم و موسى و عيسى (ع) عطا نموده، به خاتم ائمه (ع) و تحقق بخش اهداف انبيا يعنى امام زمان (ع) نيز عطا فرموده است.

اين است امام زمان (ع) كه هر قدر پروانه عقل و انديشه انسان به شعله چراغ وجود ايشان نزديك تر مى شود، بر حيرت و سرگشتگى اش افزوده مى گردد.

يقيناً شناخت و معرفت يافتن نسبت به امام زمان (عج) نياز به اذن خاص الهى دارد:

وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ.[١]

و شما نمى خواهيد مگر آنچه را كه پروردگار جهانيان خواسته باشد.

و لذا بر ما واجب است كه از خداوند متعال بخواهيم كه امام زمان (ع) را به ما بشناساند، همان طور كه در دعا مى خوانيم:

أللّهمّ عرّفنى نفسك، فإنّك إن لم تعرّفنى نفسك لم أعرف نبيّك، اللّهم عرّفنى رسولك فإنّك إن لم تعرّفنى رسولك لم أعرف حجّتك، اللّهمّ عرّفنى حجّتك فإنّك إن لم تعرّفنى حجّتك ضللت عن دينى.[٢]

خداوندا خودت را به من بشناسان كه اگر خودت را به من نشناسانى، پيامبرت را نخواهم شناخت؛ خداوندا پيامبرت را به من بشناسان كه اگر او را به من نشناسانى، حجتت را نخواهم شناخت؛ خداوندا حجتت را به من بشناسان كه اگر او را به من نشناسانى، از دينم گمراه خواهم شد.

اگر معرفت امام عصر (ع) امر ساده اى بود، به اين دعا و تضرع نيازى نبود. لذا اين معرفت از نعمت هايى است كه نيازمند رحمت و اذن خاص پروردگار عالم است.

اما آنچه كه ما مى توانيم انجام دهيم اين است كه شبانه روز به ياد خدا و ياد امام زمان (ع) كه به نوعى ياد خداست، مداومت كنيم. پس روز خود را با ذكر اسم شريف ايشان آغاز و بدان نام مبارك ختم كنيد. و درهر جا كه بوديد، در محافل و مجالس خود، ايشان را ياد كنيد. شايد نظر لطفى به ما كند كه يك نگاه او عالمى را بر هم مى زند.

آقاى من! اى حجت خدا در زمين ... چه شخصيت ربانى هستى، و چه اسرار الهى در خود پنهان دارى؛ اى كتاب مستور و اى صاحب دين مأثور!

در زيارت مولايمان صاحب الأمر (ع) مى خوانيم:

سلام الله و تحيّاته و صلواته على مولاى صاحب الزّمان صاحب الضّياء و النّور و الدّين المأثور و اللّواء و المشهور، و الكتاب المنشور و صاحب الدّهور و العصور.[٣]

سلام خداوند و تحيات و صلواتش بر مولايم صاحب الزمان، صاحب روشنايى و نور، و دين روايت شده و پرچم برافراشته و كتاب نوشته شده و صاحب دوران ها و عصرها.

تو مصداق «و كتاب مسطور فى رقّ منشور؛ كتابى نگاشته شده در طومارى گسترده»[٤] و «نور على نور، روشنايى بر روى روشنايى»[٥] هستى. تو حامل سرّ الهى كه در قلب طاهرت مستور و از ساير قلوب پنهان است، مى باشى!

اين ادعيه و زيارت را بخوانيد تا به وسعت سلطنت الهى كه خداوند به ولى و حجت خودش، صاحب الزمان (ع) عطا كرده، پى ببريد. در يكى ازآن ها مى خوانيم:

سلام بر تو اى حجت خدا بر آنچه در زمين و آسمان است.[٦]

و در زيارت ديگرى از آن حضرت (ع) آمده است:

شهادت مى دهم كه تو حجت خدا بر گذشتگان و هر كس كه باقى مانده هستى.[٧]

وقت به ما اجازه نمى دهد كه به شرح اين معنا بپردازيم كه حجت خدا بر گذشتگان و هر كس كه باقى مانده، يعنى چه! امام مهدى (ع)، وجه الله است. لكن ايشان چه وجه اللّهى هستند؟ در دعاى ندبه مى خوانيم:

أين وجه الله الّذى يتوجّه إليه الأولياء.

كجاست آن وجه الله كه اوليا به سوى او رو مى كنند.

و براى فهم معناى اين فراز از دعاى ندبه، بهتر است كه اين اوليايى را كه به وسيله وجه الله (امام مهدى (ع)) به خداوند توسل مى جويند، بشناسيم. در قرآن كريم در وصف اين اولياى الهى چنين آمده:

أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ لَهُمُ الْبُشْرى‌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ لا تَبْدِيلَ لِكَلِماتِ اللَّهِ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ.[٨]

آگاه باشيد كه براى دوستان خدا بيمى نيست و غمگين نمى شوند. كسانى را كه ايمان آوردند و پرهيزگارى مى كردند، بشارت است ايشان را در