امام مهدى (ع) وارث همه انبيا و اوليا و عصاره فضايل همه آنهاست. هرآنچه خوبى در اولين و آخرين وجود داشته همه در وجود شريف آن حضرت متجلى شده و ايشان را آينه تمام نماى حق ساخته است.

در برخى از روايات و كلمات بزرگان شباهت هاى نام امام مهدى (ع) با پيامبر ان و اوصياى الهى به تصوير كشيده شده است، كه يكى از آنها صلوات منسوب به حكيم ربانى، خواجه نصيرالدين طوسى (ره) است.

در اين صلوات، حضرت مهدى (ع) با ويژگى هاى پدران ارجمند خويش توصيف شده و فضائل و مناقبى كه آن حضرت از اجداد خويش به ارث برده، بيان شده است.

شايان ذكر است كه صلوات خواجه نصير را به عنوان توسل به ذيل عنايت حضرت بقية الله (ع) مى خوانند.

اين صلوات را با هم مى خوانيم:

أللّهمَّ صلِّ وَ سَلِّم، وَ زِد وَ بارِك، عَلى:

صاحبِ الدَّعوَةِ النَّبويَّة،

وَ الصَّولَةِ الحَيدريَّة،

و العِصمَةِ الفاطِميَّة،

و الحِلمِ الحَسَنِيَّة،

و الشّجاعَةِ الحُسَينِيَّة،

و العِبادَةِ السَّجّادِيَّة،

و المآثِرِ الباقِريَّة،

و الآثار الجَعفَرِيَّة،

و العُلومِ الكاظِميَّة،

و الحُجَجِ الرَّضَوِيَّة،

و الجُودِ التَّقَوِيَّة،

و النَّقاوَةِ النَقَوِيَّة،

و الهَيبَةِ العَسكَريَّة،

و الغَيبَةِ الإلهيَّة،

القائمِ بِالحَقِّ، و الدّاعى إلى الصِّدقِ المُطلَقِ، كَلمةِ الله، و أمانِ الله، و حُجّةِ الله، القائمِ بِأمرِ الله، المُقسِطِ لِدينِ الله، الغالِبِ لِأمرِ اللهِ، و الذّابِّ عن حَرَمِ الله، إمام السّرِّ والعَلَنِ، دافعِ الكَربِ والمِحَن، صاحبِ الجُودِ و المِنَن، الإمامِ بِالحَقِّ، أبى القاسِم محمّدِ بن الحَسن، صاحبِ العَصرِ والزَّمان، وقاطعِ البُرهان، و خَليفةِ الرَّحمان، و شَريكِ القُرآن، و مُظهرِ الإيمان، و سيِّد الإنسِ و الجانّ، صَلَوات اللهِ و سلَامُهُ عَليه و عليهِم أجمَعين.

الصَّلاةُ و السَّلامُ عَليك، يا وَصىَّ الحَسَن، و الخَلَفَ الصّالِح، يا إمامَ زَمانِنا، أيُّها القائمُ المُنتَظَرُ المَهدِىّ، يابنَ رسول الله، يابنَ أميرِالمُؤمنين، يا إمام المسلمين! يا حُجَّةاللهِ عَلى خَلقه! يا سَيِّدنا و مولانا! إنّا تَوَجَّهنا، و استَشفَعنا، وَ تَوَسَّلنا بِكَ إلى اللهِ، وَ قَدَّمناكَ بَينَ يدَى حاجاتِنا، فِى الدُّنيا و الآخِرَة، يا وجيهاً عِندَ الله، إشفَع لَنا عِندَ الله- عَزَّوَجَلّ.[١]

بارخدايا! رحمت هاى پياپى فرست، و درودهاى خجسته خويش را ارزانى دار، بر امام بزرگوارى كه صاحب دعوت محمدى است، و صولت حيدرى، و عصمت فاطمى، و حلم حسنى، و شجاعت حسينى، و عبادت سجادى، و مفاخر باقرى، و آثار جعفرى، و علوم كاظمى، و حجج رضوى، و جود تقوى، و نقاوت نقوى‌[٢]، و هيبت عسكرى، و غيبت الاهى.

آن قائم به حق، و درفش افراز صدق مطلق، كلمه خدايى و امان الاهى، و حجت ربانى، برپاى دارنده امر خداى، و گسترنده آيين عدل خداى، و پيروز گرداننده حكم خداى، و پاسدارنده ناموس خداى، امام آشكارا و نهان، برطرف سازنده گرفتارى ها و اندهان، صاحب جود و بخشش و احسان، امام برحق، ابوالقاسم محمد بن الحسن، صاحب عصر و زمان، روشن كننده حق و برهان، خليفه خداى رحمان، عِدل و انباز قرآن، آشكارساز مظاهر ايمان، و مهتر آدميان و پريان. رحمت ها و درودهاى خدايى بر او باد و بر همه نيكان پاك او.

درود و رحمت و سلام و تحيت بر تو باد! اى وصىّ حسن عسكرى، و اى جانشين شايسته شايستگان، اى امام زمان، اى مهدى قائم منتظران، اى زاده ختم رسولان، اى فرزند اميرمؤمنان، اى امام مسلمانان، اى حجت خدا در ميان مردمان، اى سرور ما، اى مولاى ما! ما به آبروى تو، روى به درگاه خدا آورديم، و تو را نزد خداى شفيع ساختيم، و به اعتبار منزلت تو، حاجات دو جهان خويش طلبيديم. اى سرافراز در نزد خدا، و اى آبرومند بارگاه كبريا، حاجات ما را، از خداى عزيز جليل، تو طلب كن، و برآورد آن ها را تو بخواه.

پى نوشت ها:

\* به نقل از: حكيمى، محمدرضا، خورشيد مغرب، ص ١٧٦- ١٧٥.

[١]. اين صلوات، كه داراى ١٤ بند است، و در توسل به ذيل عنايات چهارده معصوم (ع) انشا شده است، به «دوازده امام خواجه نصير» شهرت يافته است. نسخه هاى خطى و چاپى آن، در دسترس است، از جمله در كتاب «مفتاح»، در نسخه ها، گاه اختلافى در ضبط وجود دارد. بند چهاردهم كه در بالا آورده شده است، از مجموعه اى خطى نقل شد، و جمله اى از آن، از روى نسخه اى چاپى تكميل گرديد.

[٢]. نقاوت: پاكى و پاكيزگى، مطهر بودن‌