چون يك لحظه تفكر مى تواند انسان را از اين رو به آن رو كند. در يك لحظه انسان به خودش مى آيد، دگرگون مى شود و مسير زندگى خود را تغيير مى دهد. روايت هاى امامان ما جرقه درخشانى براى اين فكر كردن ها است. با هم مهم ترين نكات نامه هاى شريف امام عصر (ع) را بررسى مى كنيم.

با خود مى انديشم كه چه فرصت گران بهايى در اختيار داشتند، آن هايى كه در عصر پيامبر اكرم (ص) و ائمه اطهار (ع) زندگى مى كردند. اين كه بتوان چهره به چهره خليفه خدا در زمين نشست، مسائل و مشكلات را با ايشان مطرح نمود و نظر ايشان را كه همان نظر خداست، شنيد.

و هم چنين فرصت هاى زيادى داشتند افرادى كه در زمان غيبت صغرى مى زيستند. اين كه بتوانند نامه و عريضه اى‌[١] خدمت امام زمان (ع) بنويسند و مسائل و مشكلات را با ايشان مطرح نمايند و جواب بگيرند. فرصت كمى نيست و پاسخ امام به اين نامه ها از جايگاه بالايى برخوردار است.

حال خود را به جاى كسى بگذاريد كه در زمان غيبت صغرى مى زيسته و از چنين فرصتى برخوردار بوده است. در اين صورت چه سؤالى مطرح مى كرديد؟ حتماً انتخاب سؤال بسيار دشوار است.

شخصى ممكن است راه خوب شدن و شفاى درد جسمى اش را از ايشان بخواهد. ديگرى ممكن است از ايشان دعايى براى رفع احتياجات مالى بخواهد. آن يكى خيلى از خود گذشته است و شفاى يكى از نزديكانش را مى خواهد. ديگرى بهشت. ديگرى حل شدن مسائل علمى. يكى هدايت، يكى شهادت و ... شما چه مى خواستيد؟

راويان معتبر[٢] تعداد زيادى از نامه هاى شريف حضرت حجت (ع) را در آثار ارزشمند خود گردآورى كرده اند كه در پاسخ به سؤالات شيعيان و دوست داران آن حضرت مى باشد. اما با مرورى بر نامه هاى حضرت در طول دوره غيبت صغرى، مشخص مى شود كه متأسفانه هيچ كس آن سؤال اصلى را كه بايد بپرسد، مطرح نكرده است. هيچ كس آن چيزى را نخواسته كه دليل اصلى همه مشكلات باشد و با رفع آن همه سختى ها و مشكلات برطرف شود. هيچ كس از ايشان نپرسيده است كه: «مولاى من! ما مى دانيم كه هر چه مى كشيم، از دورى و هجران شما است. از اين است كه به شما دسترسى نداريم. ما مى دانيم كه شما براى كوه و صحرا و بيابان آفريده نشده ايد، ما مى دانيم كه شما ولى امر ما هستيد، ما مى دانيم كه: