ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٦ - ماه

ماه‌

- الله اكبر، الله اكبر ....

آقاجان بود كه اذان مى گفت و صدايش هميشه بالاتر از كاج هاى هميشه سبز، مى شكفت، مى ايستاد، مى لرزيد و بر محله مى باريد.

مريم پلك ها را باز كرد: آسمان، آبى لاجوردى تا فيروزه اى بود بوى گل ها موج در موج از فراز سرش مى گذشت.

- اشهد ان لااله الا الله.

- ستاره سحرم، بلند شود و نمازت را بخوان!

دايه بود كه گفت و گذشت.

مريم بيدار شد. خفته هاى ديگر هم به نوايى كه جان مى بخشيد، از جا برخاستند و براى گرفتن وضو، به سر حوض رفتند. كف حياط، با فرش هاى دستباف پرنقش و نگار پوشيده بود و ديوارها با كتيبه هاى پر از شعر.

- «خورشيد آسمان و زمين، نور مشرقين».

چشمى ديد و دلى خواند.

- زودتر دختركم؛ الّان آفتاب مى زند!

مريم از رختخواب كنده شد.

به سر حوض رفت. ماهى سرخ بالا جهيد و بلور آب شكست. مريم خم شد و به موج خنديد.

- خدا قبول كنه.

دهانى گفت و گذشت. پولك آب بر سجاده اش مى پاشيد وقتى كه به نماز ايستاد.

\*\*\*

ننه زهرا، در حالى كه اشك مى ريخت، رو به دايه كرد و گفت: «اگر نتونم مرادم را از آقايم حسين بگيرم، مى فهمم كه سگ روسياهى بيش نيستم».

دايه، همان طور كه لپه ها را حاضر مى كرد، گفت: «دايه فدايت، تا حالا كسى نبوده كه با دلى آرزومند