ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٣ - نسيم

نام تو را خواندم وشعرى سپيد

در غزلستان خيالم دميد

در پى نام تو غزل مست مست‌

آمد و در خلوت شعرم نشست‌

نام تو را خواندم و گويى بهار

با دل من داشته صدها قرار

نام تو آغاز شكوفايى است‌

حرف تو لبريز ز گويايى است‌

پيش قدوم تو، افق خم شده‌

سنگ پر از صحبت زمزم شده‌

بيد اگر خم شده، مجنون توست‌

لاله اگر سوخته، دلخون توست‌

سرو اگر قامتى افراشته‌

رايت‌[١] سبز تو نگه داشته‌

گل چو به توصيف تو پرداخته‌

گونه اش از شوق، گل انداخته‌

آب ز حرف تو زلال آمده‌

چشمه از اين زمزمه حال آمده‌

غنچه به عطر نفست باز شد

فصل شكفتن ز تو آغاز شد

شعر اگر عاطفه آموخته‌

چشم به لعل‌[٢] غزلت دوخته‌

آينه و آب زلال توأند

در همه جا غرق خيال توأند

آب گرفته است ز رويت وضو

آب به لطف تو پر از آبرو

هر چه بهار است ز لبخند توست‌

هر چه شكفته است ز پيوند توست‌

بى تو سخن ها همه بى بال بود

سيب سبدهاى غزل كال بود

حنجره ات تا غزل آغاز كرد

بسته ترين پنجره را باز كرد

دل به سخن هاى تو عاشق تر است‌

روى شهيد تو شقايق تر است‌

با تو من و عشق صميمى شديم‌

يكشبه ياران قديمى شديم‌

تازه شدم تا به تو دل باختم‌

هر چه شدم تازه غزل ساختم‌

هر چه من و شعر قدم مى زنيم‌

حرف تو را باز رقم مى زنيم‌