جنگى است كه بين اسلام و كفار و مشركين در زمان پيامبر اتفاق افتاد. چون عده مسلمان ها كم بود و تعداد مشركين زياد، مسلمان ها نگران بودند و استغاثه به خداوند كردند، خداوند تعداد يك هزار ملائكه را به كمك مسلمان ها فرستاد و آن ها از اين نگرانى نجات پيدا كردند و در نتيجه مسلمين در اين جنگ پيروز شدند.

موضوع ديگر اين كه لشكريان اسلام آب نداشتند و كفار طعنه به آن ها مى زدند. خداوند باران شديدى فرستاد و آن ها با آن آب خود را تطهير و از آب استفاده كردند. آيه آخر در رابطه با رعبى است كه خداوند از مسلمان ها در دل كفار قرار داد. مهم ترين چيز رعب و وحشتى است كه اگر خداوند در دل كفار و مشركين قرار دهد آن ها شكست مى خورند.

آن برادر پاسدار اين جريان را براى آيت الله اشرفى نقل كرد و ايشان هم به بنده فرمودند قرآن را بياورم تا آيات را پيدا كنند. قرآن را باز كردند. آيات مزبور را از سوره انفال پيدا و دقايقى مطالعه كردند. آن گاه برادر پاسدار را در آغوش كشيدند و فرمودند:

اين خواب شما از رؤياهاى صادقه است و واقعيت دارد و درست جريان عمليات مسلم بن عقيل مانند جريان جنگ بدر است.

آن گاه آن شهيد محراب از او در خواست كردند كه جريان خود را در نماز جمعه بگويد. كه او نيز در هفته بعد- يعنى در آخرين نماز جمعه به امامت آيت الله اشرفى- بين نماز جمعه و عصر اين جريان را براى نمازگزارن بيان كرد.

پى نوشت:

\* عروج خونين، به مناسبت كنگره بيستمين سالگرد شهادت عالم و مجاهد پارسا، چهارمين شهيد محراب حضرت آيت الله عطاء الله اشرفى اصفهانى، محمد اشرفى اصفهانى، صص ٩٧- ٩٣.

\*\*\*

نماز حضرت صاحب الزمان (ع)

يكى از خلبانان دوران دفاع مقدس در خاطرات خود مى‌گويد: در طول جنگ تحميلى، بارها در عمليات‌هاى غرب و جنوب كشور شركت كردم، حين اجراى مأموريت‌ها، چندين بار مورد هدف گلوله‌هاى دشمن قرار گرفتم. در عمليات نصر ٤ و ٥، بيش از چهل نقطه از بالگردم مورد اصابت گلوله و تركش قرار گرفت. بارها گلوله‌ها از مقابل صورتم عبور كرده يا بر پهلوى صندلى بالگردم فرونشستند، امّا تا آخرين لحظه جنگ تحميلى، كوچك‌ترين آسيبى نديدم.

دو ساله بودم كه به بيمارى مهلكى گرفتار شدم. مادرم مى‌گفت:

- عزرائيل پشت در خانه منتظر نشسته بود. هيچ اميدى به سلامتى‌ات نداشتيم. دكتر جوابت كرده بود، امّا عمه‌ات دست به دامن خدا شد و به علت علاقه زيادش به تو، نذر كرد در صورت شفايت، تا هنگامى كه در قيد حيات است، هر روز دو ركعت نماز حضرت صاحب‌الزمان (ع) بخواند. و امروز با گذشت بيش از ٤٠ سال از هنگام، ايشان هر روز دو ركعت نماز حضرت صاحب را به جاى مى‌آورند و من سلامتى‌ام را تنها به واسطه وجود ايشان و به جاى آوردن نمازهايشان مى‌دانم و مطئن هستم، تا زمانى كه وى در قيد حيات است، من نيز از خطرات مصون خواهم ماند.

پى‌نوشت:

\* برگرفته از رقص دلفين‌ها: خاطرات سرهنگ خلبان غلامرضا على‌زاده نيلى.