عبدا ... بن سنان خزانه دار سه تن ازخلفاى عباسى؛ منصور، مهدى و هارون الرشيد بود، اما از ارادت مندان امام صادق، عليه السلام، و مورد اعتماد آن حضرت بود. از قول او روايت شده كه در مسجد، خدمت حضرت صادق، عليه السلام، رسيدم. عرض كردم: «يابن رسول الله، بعضى از زمام داران اموال خود را به عنوان امانت به ما مى سپارند با اين كه‌

حضرت صادق، عليه السلام، فرمود: «اداى حق برگردن آن ها هست، اما امانت را حسابى ديگر است. به خدا قسم اگر ابن ملجم هم امانتى به من بسپارد و به عنوان امانت بپذيرم، هر وقت امانت خود را بخواهد، به او مى دهم.»

درست گفتن‌

مردى يهودى پرسشى از رسول خدا (ص) كرد. آن حضرت لحظه اى چند خاموش ماند و سپس جواب او را فرمود. يهودى گفت: «چيزى را كه مى دانستى چرا در آن مكث كردى؟» حضرت فرمود: براى بزرگ داشت مقام حكمت و دانش. درست گفتن هنر است، نه زود گفتن.

وفا دارى و جفا كارى‌

دوره امامت حضرت امام حسن عسكرى، عليه السلام، يا در زندان گذشت و يا در خانه ى تحت نظر در لشگرگاه سامرا. يك بار كه امام حسن عسكرى، عليه السلام، و برادرش جعفربن على را به زندان برده بودند، معتمد عباسى آن ها را به على بن خزين سپرده بود و گاه و بى گاه احوال مى پرسيد. على به او خبر مى داد كه جز نماز و روزه و تلاوت قرآن و عبادت چيزى از ايشان نمى بينم؛ تا يك روز كه معتمد خليفه عباسى گفت: اى على فوراً برو از من به حسن بن على سلام برسان و بگو آزاد است كه به خانه برگردد. (البته آن خانه هم پيوسته تحت نظر بود.) على بن خزين مى گويد: به در زندان آمدم و ديدم امام عسكرى، عليه السلام، لباس پوشيده و آماده رفتن است. من پيام معتمد را به او رساندم. آن حضرت آمد و بر مركب خود سوار شد و همان جا ايستاد. پرسيدم: دليل ايستادن شما چيست؟ فرمود: منتظرم جعفر بيرون آيد. من عرض كردم: خليفه به من دستورهايى براى شما داده نه او. آن حضرت فرمود: «برگرد و به معتمد بگو، ما با هم از يك خانه بيرون آمده ايم و من تنها به خانه برنمى گردم و اگر جعفر با من نيايد، در آن حرف هايى خواهد بود كه دامن گير تو مى شود.»

على بن خزين رفت و برگشت و به حضرت عرض كرد كه خليفه مى گويد شما بى گناهيد و او بى گناه نيست. او با شما برادر است اما با شما برابر نيست. ولى به خاطر شما او را هم آزاد كردم. پس هر دو با هم به خانه برگشتند.

جعفربن على، برادر امام عسكرى، عليه السلام، همان جعفر است كه بعد از شهادت امام عسكرى عليه السلام به طمع رياست افتاد و به دروغ خود را جانشين امام حسن، عليه السلام، شمرد و به همين جهت جعفر كذاب ناميده شد و امام زمان، عليه السلام، او را رسوا كرد.