در كتاب هاى مذهبى مقدسى كه در ميان هنديان به عنوان كتاب هاى آسمانى شناخته شده و آورندگان اين كتاب ها به عنوان پيامبر شناخته مى شوند، تصريحات زيادى به وجود مقدس مهدى موعود (ع) و ظهور مبارك آن حضرت شده است كه قسمتى از آن ها از نظر خوانندگان گرامى مى گذرد.

الف) كتاب اوپانيشاد

در كتاب اوپانيشاد كه يكى از كتب معتبر و از منابع هندوها به شمار مى رود، بشارت ظهور مهدى موعود (ع) چنين آمده است:

«اين مظهر ويشنو (مظهر دهم) در انقضاى كلى يا عصر آهن، سوار بر اسب سفيدى، در حالى كه شمشير برهنه درخشانى به صورت ستاره دنباله دار در دست دارد ظاهر مى شود، و شريران را تماماً هلاك مى سازد، و خلقت را از نو تجديد، و پاكى را رجعت خواهد داد ... اين مظهر دهم در انقضاى عالم ظهور خواهد كرد»[١].

ب) كتاب باسك‌

در كتاب باسك كه از كتب مقدس آسمانى هندوهاست، بشارت ظهور حضرت ولى عصر (ع) چنين آمده است.

«دور دنيا تمام شود به پادشاه عادلى در آخرالزمان، كه پيشواى ملائكه و پريان و آدميان باشد، و حق و راستى با او باشد، و آنچه در دريا و زمين ها و كوه ها پنهان باشد همه را بدست آورد، و از آسمان ها و زمين و آنچه باشد خبر دهد، و از او بزرگ تر كسى به دنيا نيايد».[٢]

ج) كتاب پاتيكل‌

در كتاب پاتيكل كه از كتب مقدسه هنديان مى باشد و صاحب اين كتاب از اعاظم كفره هند است و به گمان پيروانش، صاحب كتاب آسمانى است، بشارت ظهور مبارك حضرت مهدى (ع) چنين آمده است:

«چون مدت روز تمام شود، دنياى كهنه نو شود و زنده گردد، و صاحب ملك تازه پيدا شود از فرزندان دو پيشواى بزرگ جهان كه يكى «ناموس آخرالزمان» و ديگرى «صديق اكبر». يعنى وصى بزرگ تر وى كه «پشن» نام دارد. و نام آن صاحب ملك تازه، «راهنما» است، به حق، پادشاه شود، و خليفه «رام» باشد، و حكم براند، و او را معجزه بسيار باشد. هر كه پناه به او برد و دين پدران او اختيار كند، سرخ روى باشد در نزد رام».

و دولت او بسيار كشيده شود، و عمر او از فرزندان «ناموس اكبر» زياده باشد، و آخر دنيا به او تمام شود. و از ساحل درياى محيط و جزاير سرانديب و قبر بابا آدم (ع) و از جبال‌