حضرت نيست، بلكه مى تواند به معناى نفى شناخت آن حضرت باشد. چه بسيار افرادى كه در دوران غيبت آن حضرت به شرف ديدارش نايل مى شوند، ولى او را نمى شناسند. چه بسيار افرادى كه سلام جان فزاى آن حضرتش را مى شنوند و حتى به سلام حضرتش پاسخ مى گويند اما صاحب سلام را نمى شناسند: «به پروردگار على سوگند! حجت خدا در ميان آنان است، در كوچه و بازار ايشان گام بر مى دارد، بر خانه هاى آنان وارد مى شود، در شرق و غرب عالم به سياحت مى پردازد. گفتار مردمان را مى شنود، بر اجتماعات ايشان وارد مى شود و سلام مى دهد. او مردمان را مى بيند در حالى كه ديده نمى شود ...»[١]

شبيه همين گفتار از امام صادق (ع) به ما رسيده است كه فرمود:

چگونه اين امت انكار مى كنند كه خداوند بزرگ و عزيز با حجت خويش آن گونه رفتار مى نمايد كه با يوسف رفتار كرد؟ (امام زمان (ع) به شكل ناشناس) در بازارهايشان حركت مى كند و بر فرش هايشان گام مى نهد تا اين كه خداوند در اين باره به او اجازه ظهور دهد.[٢]

چه بسيار مردمى كه امام زمان (ع) را در طول مراسم حج ديده اند ولى نشناخته اند. چه بسيار افرادى كه آن حضرت را به هنگام حضورش به ياد مى آورند و مى گويند به خدا سوگند او را بارها در مكان هاى متعدد ديده ايم، اما نشناخته ايم:

به خدا سوگند كه صاحباين امر در مراسم حج هر سال حضور مى يابد و يكايك مردمان را مى بيند و مى شناسد، مردم نيز آن حضرت را مى بينند، ولى نمى شناسند.[٣]

از امام صادق (ع) نقل است كه فرمود: «مردم امام خويش را نمى يابند. پس امام هنگام حج در مراسم حج حضور مى يابد و ايشان را مى بيند ولى آن ها وى را نمى بينند.»[٤]

ديدار خاص (ملاقات همراه با شناخت): دانستيم كه آن چه عموم مردمان در دوران غيبت امام عصر (ع) از آن محروم مى مانند، شناخت آن حضرت است و نه ديدار او.[٥] در اين ميان، مهم آن است كه انسان به چنان لياقتى دست يابد كه به هنگام ديدار، امام خويشرا بشناسد و از روى شناخت و معرفت عرض ارادت نمايد:

ديده اى خواهم كه باشد شه شناس‌

تا شناسد شاه را در هر لباس‌