قرار داد. يعنى با ولايت ايشان است كه تمام ناپاكيها در تمام مراحل زندگى از ابتدا تا انتها از ما زدوده مى شود. در قرآن كريم آمده وقتى قوم حضرت موسى (ع) مى خواستند به شهر «اريحا» وارد شوند[١]، وحى مى شود كه با تعظيم و احترام از دروازه شهر عبور كنيد:

وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوا مِنْها حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَداً وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً وَ قُولُوا حِطَّةٌ نَغْفِرْ لَكُمْ خَطاياكُمْ‌[٢].

و به ياد آريد آن زمان را كه به شما گفتيم: به اين قريه درآييد و از نعمتهاى آن هر چه و هر جا كه خواسته باشيد به فراوانى بخوريد ولى سجده كنان از دروازه داخل شويد و بگوييد: بار گناه از ما فرو نه، تا خطاهاى شما را بيامرزيم ....

اما علت اين احترام و تعظيم در ادامه آيه آمده است كه «قولوا حطّه»: بگوييد اين تعظيم ما، مايه حطه و ريزش گناهان خودمان است. امام عسگرى (ع) در روايتى مى فرمايد: ما هم باب حطه شما هستيم؛ يعنى هر كه از باب ما گذر كند و ولايت ما را بپذيرد گناهانش پاك مى شود.

ويژگى سومى كه حضرت براى آب ذكر كرده اند، اين است كه پيش از نزول باران، مقدماتى وجود دارد؛ يعنى ابر و باد و تغيير آب و هوا و ديگر مسايل خبر از آمدن باران مى كنند. چهارده معصوم (ع) هم همينطور بوده اند. يعنى اين طور نبوده كه ايشان بدون مقدمه بر روى زمين گام نهند. تمام پيامبران پيش از اسلام قوم خود را به آمدن اين ذوات مقدسه نويد و بشارت مى داده اند. حضرت آدم چنين كرده بود و حضرت نوح نام اين پنج نور مقدس را بر روى كشتى خود حكاكى كرده بود و به اين وسيله از غرق شدن نجات يافت‌[٣]. حضرت موسى هم همين طور عمل كرده بود. حتى در قرآن به نويد دادن حضرت عيسى (ع) به ظهور پيامبر اكرم (ص) تصريح شده است:

وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ ....[٤]

و به پيامبرى كه بعد از من مى آيد و نامش احمد است بشارت مى دهم.

چهارمين ويژگى آب همان است كه در قرآن كريم آمده است:

وَ جَعَلْنا مِنَ الْماءِ كُلَّ شَيْ‌ءٍ حَيٍ‌.[٥]

هر چيز زنده اى را از آب پديد آورديم.

وجود امام (ع) نيز هم چنين اثرى دارد؛ يعنى هر كه روحش زنده باشد، مسلماً به بركت امام (ع) است يك دل آن زمان زنده است كه محبت سيدالشهداء و بقيه الله و اميرالمؤمنين (ع) در آن جاى گرفته باشد. و هر دلى كه ولايت معصومين (ع) در آن نقش نبسته باشد، قطعاً مرده است و هيچ بهره اى از حيات ندارد. جالب است وقتى قرآن مى خواهد به طور كنايى از ظهور حضرت مهدى (ع) صحبت كند، مى گويد خداوند زمين را پس از مرگش، دو مرتبه زنده مى كند:

اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها.[٦]

بدانيد كه خداوند زمين را پس از مرگش زنده خواهد كرد.

هر چند ظاهر اين روايت اشاره به زمستان و بهار دارد ليكن حقيقت معناى آن اشاره به همين مطلب است كه گفتيم و در روايات مى توان اين تأكيد را ديد كه «كافر مرده است»[٧] و اين مردگى با ظهور حضرت صاحب (ع) است كه برطرف مى شود و هم از حيات و نور و زندگى بهره مند مى گردند.

پنجمين ويژگى آب خلوص آن است. آب در آن زمان كه از آسمان نازل مى شود زلال زلال است و هيچ ناخالصى ندارد و هر نوع مخلوط شدن آن پس از تماس ديگر اشيا با آن صورت مى گيرد و الّا خودش در نهايت صافى است. امام (ع) هم در نهايت زلالى و صافى هم مخلص هستند و هم مخلص، يعنى در وجود ايشان ذره اى غير خدا نيست و پاك پاكند.

ولايت معصومين (ع) زلال زلال است و هر شائبه اى كه در آن ديده مى شود ناشى از هواهاى نفسانى گوينده اى است كه در هنگام عرضه به ديگران به آن افزوده است و الّا اگر ما عرضه خودمان را در مقام ابراز معارف اهل بيت (ع) كنار بگذاريم. صفا و پاكى مطلب را به خوبى مى توان مشاهده كرد.

ششمين ويژگى آب رقت آن است كه به سبب آن مى تواند به راحتى در همه چيز نفوذ كند. ولايت معصومين (ع) هم چنين است؛ يعنى به راحتى مى تواند در همه دلها نفوذ كرده و آنها را متأثر كند. البته اين نكته را فراموش نكنيم كه همانند آب كه دل سنگ را نمى تواند خيس كند افراد سنگدل هم ولايت را رد كرده و از رقت و رحمت و بركات آن خويشتن را محروم مى كنند.

هفتمين خصوصيت آب اين است كه از آسمان نازل مى شود. قرآن در اين رابطه مى فرمايد:

وَ أَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً طَهُوراً.[٨]

و از آسمان آبى پاك نازل كرديم.

ذيل همين آيه مرحوم فيض كاشانى در تفسير صافى روايتى نقل مى كنند كه منظور از آسمان وجود مقدس خاتم الانبياء محمّد مصطفى (ص) است و آب طهور، ولايت اميرالمؤمنين و فرزندان بزرگوار ايشان (ع) است كه حضرت ختمى مرتبت (ص) نسبت به ايشان علو مقام دارند.

هشتمين مورد از ويژگيهاى آب طاهر و پاك بودن آن است كه البته پاك كنندگى آن هم به تبع پاكى اش مى باشد. امام و حجت خدا (ع) هم پاك و طاهر است.

قرآن راجع به معصومين (ع) مى فرمايد:

إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً.[٩]