و منال مى كوشيد، دنيا و آخرت خويش را با ولاى خاندان رسول الله آباد ساخته بود. مجموعه اين ويژگى ها موجب شده بود كه مردم اصفهان توجّه و عنايت خاصّى نسبت به ايشان داشته باشنده و مورد عمل جرّاحى قرار مى د

در رجب ١٣٤٨ مختصر وسايلى كه داشت فروخت و براى زيارت عتبات عاليات به عراق مشرّف شد. بعد از بازگشت به بيمارى فتق دچار شد و در بستر افتاد. به توصيه برخى، ايشان را جهت معالجه به بيمارستانى كه انگليس ها براى رسيدن به مقاصد شومشان در اسفهان تأسيس كرده بودند، منتقل كرد ه و مورد عمل جرّاحى قرار مى دهند. امّآ در يكى از شب ها متصدّى بيمارستان كه از سران فرقه ضالّه بهائيه بود، همراهان وى را از اتاق بيرون مى كند و سمّى را كه در استكان بوده به وى مى خوراند و به اين شيوه وى را در روز بيست و پنجم ماه رمضان به شهادت مى رسانند.[١]

تأليف كتاب مكيال المكارم‌

درباره كتاب فى فوائد الدّعا للقائم (ع) به حق بايد گفت:

اين اثر آيينه صاف خوش ذوقى و طبع روان مولّف گرامى اوست. كتابى است ابتكارى و نمونه اى است از تحقيقات علمى صحيح كه در هشت باب، به مقدار ابواب بهشت برين تأليف يافته است. مولّف بسيارى از مطالب مطرح در اين زمينه به عقيده مهدويت و موضوع حضرت حجّت بن الحسن عليه آلاف التّحيه و السّلام، را تحت عنوان «دعا براى آن حضرت و تضرّع به درگاه الهى براى حفظ وجود شريفش از ناملايمات و آفات» مورد بررسى قرار داده است. در ارزش كتاب همين بس كه به امر و دستور حضرت ولى عصر تأليف بافته و حتّى اسم كتاب را نيز خود حضرت انتخاب كرده اند.[٢]

مولّف بزرگوار مكيال المكارم در مقدّمه اين كتاب چنبن آورده اند:

در باب هشتم كتاب «ابواب الجنات فى آداب الجماعات» هشتاد و چند فايده از فوايد دنيوى و اخروى دعا كردن براى فرج آن حضرت (ص) را ذكر كرده ام.

پس به فكر افتادم كتاب جداگانه اى دراين باره بنگارم كه آن فوايد را در بر بگيرد و به سبك جالبى آن را به رشته تحرير درآورم، ولى حوادث زمان و رويدادهاى دوران و ناراحتى هاى پى در پى، مانع از انجام اين كار مى شد تا اينكه كسى را در خواب ديدم كه با قلم و سخن نتوان او را توصيف نمود، يعنى مولا و حبيب دل شكسته ام و امامى را كه در انتظارش هستيم. او را در خواب ديدم كه با بيانى روح انگيز چنين فرمود:

«اين كتاب را بنويس و عربى هم بنويس و نام آن را بگذار: مكيال المكارم فى الفوائد الدّعا للقائم»

همچون تشنه اى از خواب بيدار و در پى اطاعت امرش شدم، ولى توفيق ياريم نكرد، تا اينكه در سال گذشته (١٣٣٠ ق.) به مكه معظّمه سفر كردم و چون آنجا را وبا گرفت، با خداوند عزّوجل عهد بستم كه اگر مرا از مهلكه نجات دهد و بازگشم را به سوى وطنم آسان گرداند، تأليف اين كتاب را شروع نمايم.

پس خداوند بر منمنّت نهاد و مرا به سلامت به وطن بازگرداند؛ همچنان كه هميشه‌

مواهب و الطافش شامل حال من بوده است، پس به تأليف اقدام نمودم تا به عهدى كه با خداوند بسته بودم، عمل كرده باشم.[٣]

پى نوشت ها:

[١]. شهداى روحانيت شيعه در يكصد سال اخير، على ربّانى خلخالى، ١٤٠٣ ق.

[٢]. فقيه رى، سيد حسن موسوى خراسانى، انتشارات اسوه، ١٣٧٤

[٣]. مكيال المكارم فى الفوائد الدّعا للقائم، سيد محمّدتقى موسوى اصفهانى.