اين صفات پسنديده كه از اعتقاد به خدا و ايمان به مقصد نشأت گرفته، از آنها انسانهايى ساخته است كه در شكستن سنتهاى نادرست- كه اكثر مردم بدانها پايبندند و مخالفان خود را به استهزا ميگيرند- پروايى ندارند.

بسيارى را ميشناسيم كه صفات ممتازى دارند، اما مقابل غوغاى محيط و هجوم افكار عوام و اكثريت منحرف، بسيار محافظه كار و ترسو ميگردند و در مقابل آنها ميدان را خالى ميكنند. در حالى كه براى يك رهبر سازنده و افرادى كه براى اجراى افكار او وارد ميدان مى‌شوند، قبل از هر چيز چنين شهامتى لازم است.

عوامزدگى، محيطزدگى و مانند آن، كه همه نقطه مقابل اين امتياز عالى روحى هستند، سد راه بيشتر اصلاحات محسوب ميگردند. آرى به دست آوردن اين امتيازات و موقعيتها در هر درجه كه باشد، علاوه بر كوشش خود فرد، مرهون فضل خداوند است كه به هر كس بخواهد و شايسته بيند عطا كند:

ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ.[١]

٧. برپا دارندگان نماز

نماز، ستون دين‌ «و هى عمود دينكم»[٢]؛ معراج مؤمنان‌ «الصلوه معراج المؤمن»[٣]؛ وسيله ياد خدا «أَقِمِالصَّلاةَ لِذِكْرِي»[٤]؛ نور چشم رسول خدا «قره عينى فى الصلوه»[٥] است و اهميت دادن به آن از بارزترين نشانه هاى مؤمن برشمرده شده است: «قَدْأَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ».[٦]

هر پيكارجوى با باطل و دفع كننده ظلم و فساد و برپا كننده حق و عدالت، بايد خود را به زيور نمازگزاران آراسته كند؛ چرا كه اين نماز است كه از فحشا و منكر جلوگيرى ميكند و ياد خدا را در دلها زنده ميدارد. نماز عهد خداست‌ «الصلوه عهد للَّه».[٧] از اينرو درباره اصحاب صاحب الأمر (ع) ميخوانيم:

فيهم رجال لا ينائمون الليل لهم دوى فى صلوتهم كدوى النحل‌[٨].

برخى از آنان شب را نخوابند و زمزمه نماز و مناجات شبانهشان همچون صداى زنبوران عسل فضا را آكنده سازد.

آرى با ياد خدا و برپايى نماز جان و دلشان را روشن نموده‌اند: «كان قلوبهم القناديل»[٩] و چهره ظاهريشان نمايانگر سيرت پاك درونيشان ميباشد:

قد أثر السجود بجباهم ليوث بالنهار، رهبان بالليل‌[١٠].

سجده ها در پيشانى آنها اثر گذارده است. آنان شيران روز و پارسايان شبند.

و به فرموده قرآن:

سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ[١١].

نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمايان است.

٨. پرداخت كنندگان زكات‌

همچنان كه اسلام تنها يك مكتب اخلاقى، عبادى و فلسفى نيست. بلكه يك «آيين جامع» و كامل است كه به همه نيازهاى روحى و معنوى انسان توجه دارد. پرورش يافتگان حقيقى اين مكتب نيز افرادى تك بعدى نيستند بلكه يك مسلمان راستين در حاليكه يك مجاهد ميدان رزم است، يك عابد محراب عبادت نيز ميباشد. همچنان كه خود را به خدا نزديك ميسازد، ارتباط خود را با خلق خدا نيز محكم ميكند. لذا همانگونه كه برپا داشتن نماز نشانه يك مؤمن وارسته است: «وَيُقِيمُونَ الصَّلاةَ»[١٢] زكات نيز نشانه بارز يك مسلمان واقعى است: «وَيُؤْتُونَ الزَّكاةَ»[١٣]. همچنان كه يك مسلمان از اقامه نماز به رشد و كمال و معراج ميرسد از طريق پرداخت زكات نيز به اين مقامات ميرسد: «خُذْمِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكِّيهِمْ بِها»[١٤]؛ چرا كه زكات انسان را از بخل و دنياپرستى و رذائل اخلاقى پاك ميكند، و نهال نوع دوستى، سخاوت، رعايت حقوق ديگران بهويژه فقرا، مستمندان و درماندگان را در نهاد او پرورش ميدهد و با پرداخت‌

زكات زمينه فساد را در جامعه از بين ميبرد. لذا امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

كسى كه يك قيراط از زكات را نپردازد نه مؤمن است و نه مسلمان و نه ارزشى دارد.[١٥]

لذا يكى از اوصاف بارز اصحاب امام زمان (ع) كه از برگزيدگان شاگردان مكتب وحى بوده و الگوى راستين رهپويان طريق انبيا و اوليا ميباشند، پرداخت زكات است. بنابراين بعد از استقرار حكومت عدل جهانى حضرت مهدى (ع) اولين اقدام آنها اقامه نماز و اداى زكات و احياى امر به معروف و نهى از منكر ميباشد.

چنان كه امام باقر (ع) در تفسير آيه ٤١ سوره حج مى‌فرمايد:

الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَ لِلَّهِ عاقِبَةُ الْأُمُورِ.

مى‌فرمايد: اين آيه درباره آل محمّد (ص) و حضرت مهدى (ع) و اصحاب او ميباشد. خداوند، شرق و غرب عالم را تحت سيطره آنها درميآورد و دين را به وسيله آنها در جهان آشكار ميسازد، و ديگر از ظلم و ستم و بدعت نشانى در روى زمين باقى نميماند.[١٦]

٩. امركنندگان به معروف و پيكاركنندگان با منكر

امر به معروف و نهى از منكر وظيفهاى كه اجراى آن نشان افتخار «بهترين امت» را براى امت اسلامى به ارمغان آموده است:

«كُنْتُمْخَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ»[١٧]