نااميدى بود. حدود ٥٤ كشور هماكنون فقيرتر از ١٩٩٠ هستند. در ٢١ كشور، قسمت عمدهاى از جمعيت گرسنه تر شده‌اند. در ١٤ كشور، بيشتر كودكان قبل از رسيدن به پنج سالگى ميميرند و در ٣٤ كشور، اميد زندگى پايين آمده است. چنين وقايعى قبلًا نادر بود.

جيمز گيلبريث، اقتصاددان، ميگويد:

گروه بررسى نابرابرى دانشگاه تگزاس با نگاه به طيف گستردهاى از كشورهاى در حال توسعه، مشاهده كرده است كه نرخ نابرابرى در بيشتر آنها فزاينده است‌

و تنها چند كشور، نابرابرى در حال كاهش داشته اند.

در ويتنام، در طول تنها دو سال، بين ١٩٩٩ تا ٢٠٠١، شكاف بين ثروتمندترين و فقيرترين افراد تقريباً دو برابر شده است.

با اين اوصاف، آيا ادعاى برابرى فرصتها از سوى طرفداران كاپيتاليسم و اين كه اقتصادهاى فقير امروزى، اين شانس را دارند كه روزى ثروتمند شوند، ميتواند صحيح باشد؟

شكاف بين فقير و ثروتمند در داخل كشورها نيز با شكاف بين كشورها هم ارز است. با توجه به تفاوت شديد جمعيت كشورها، يك راه معمول براى مقايسه كشورها، استفاده از ميزان سرانه توليد ناخالص داخلى) GDP( است. چنين مقايسهاى، تفاوت بسيار زيادى را ميان كشورها نشان ميدهد. در صدر، كشورهايى هستند كه آنها را «كشورهاى ثروتمند» ميخوانيم: اينها بيشتر كشورهاى كاپيتاليستى هستند كه زودتر صنعتى شدند و به فكر فتح و استعمار ساير كشورهاى جهان از آمريكاى لاتين گرفته تا آفريقا و جنوب آسيا افتادند و در پايين، «كشورهاى فقير» قرار دارند كه سهم كمى از توسعه نصيب آنها شده است. سرانه‌GDP در كشورهايى مانند آمريكا، نروژ، ژاپن، آلمان و فرانسه بيش از ١٠٠ برابر بيشتر ازكشورهايى مانند اتيوپى، مالاوى، افغانستان و بوليوى است. در رتبه بندى ميزان‌

سرانه‌GDP ، هيچ كدام از كشورهاى آمريكاى لاتين در ٣٥ رتبه اول و هيچ كدام از كشورهاى آفريقايى در ٥٥ رتبه اول قرار نميگيرند. بيش از نيمى از فقيرترين ٥٠ كشور جهان، در آفريقا قرار دارند و ٦٠ درصد از ثروتمندترين ٥٠ كشور، در اروپا و آمريكاى شمالى واقعند.

در صورتى كه معيارهاى غير پولى را براى ارزيابى وضعيت زندگى كشورهاى مختلف به كار بنديم نيز همان اختلاف شديد را ملاحظه خواهيم نمود. مثلًا در نروژ، مرگ و مير نوزادان از هر ١٠٠٠ تولد ٣/ ٩٨ است‌