روزى نزد (ابوالحسن) امام كاظم بودم و سخن از مردم قم و ميزان علاقه و دلبستگى آنان به حضرت مهدى (ع) به ميان آمد. امام هفتم فرمود: «خداوند آنان را رحمت كند و از آنان خشنود باشد».

آنگاه ادامه داد:

بهشت هشت در دارد كه يكى از آنها براى مردم قم است، در ميان شهرها و كشورها، آنان نيكان و نخبگان شيعيان ما هستند. خداوند ولايت و دوستى ما را با طينت و سرشت آنان آميخته است.[٢]

ائمه معصومين (ع) شهر قم را از ابتدا، پايگاه عاشقان اهلبيت و حضرت مهدى (ع) ميدانسته‌اند و شايد درى از بهشت كه به شهر قم اختصاص دارد، باب المجاهدين يا بابالاخيار (درب نيكان) باشد؛ چنانكه در روايت نيز به اهل قم، «نيكان شيعه» گفته شده است.

٣- ٢- شهر قم، حجت بر ديگران: خداوند در هر زمان، انسانهايى دارد كه بر ديگران حجتاند و چون آنان در راه خدا قدم برداشته و براى اعتلاى كلمهالله مبارزه ميكنند، خداوند ياور آنان خواهد بود و شر دشمنان را از آنان دور ميكند. در زمان غيبت امام عصر (ع) قم و مردم آن بر ديگر انسانها حجت هستند.

امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

گرفتاريها و مشكلات از قم و مردمش به دور است و روزگارى خواهد رسيد كه قم و مردم آن حجت بر همه مردمان باشند و آن هنگام ظهور حضرتش ميباشد و اگر چنين نبود زمين اهلش را فرو ميبرد.

به يقين فرشتگان، گرفتاريها را از قم و مردمانش دور ميكنند و هيچ ستمگرى قصد قم را نميكند مگر آنكه خداوند كمرش را ميشكند و او را گرفتار درد، مصيبت يا دشمن ميگرداند. خداوند نام قم و مردم آن را از ياد ستمگران ميبرد چنانكه آنان ياد خدا را فراموش كرده‌اند.[٣]

٣- ٣- مركز نشر فرهنگ اسلامى: يكى ديگر از موارد قابل توجه در روايات اين است كه شهر قم در روزگار غيبت به عنوان مركزيتى براى رساندن پيام اسلام به گوش مستضعفان زمين درخواهد آمد و علما و دانشمندان دينى آن حجتى بر جهانيان خواهند شد.

امام صادق (ع) در اين باره مى‌فرمايد:

به زودى شهر كوفه از مؤمنان تهى ميگردد و علم و دانش از آنجا رخت برميبندد و چون مارى كه در گوشهاى چنبره زده است محدود ميگردد و آنگاه علم در شهرى كه به آن قم ميگويند آشكار مى‌شود و اين شهر پايگاه علم و فضيلت و معدن دانش و كمال ميگردد به گونهاى كه روى زمين هيچ مستضعف (فكرى) نمى‌ماند كه از دين آگاهى نداشته باشد- حتى زنان پردهنشين- و اين زمان در نزديكى ظهور قائم ما خواهد بود.

خداوند، قم و مردمش را جانشينان حضرت حجت قرار ميدهد و اگر چنين نبود زمين اهلش را فرو ميبرد و حجتى بر زمين نميماند. علم و دانش از شهر قم به شرق و غرب جهان سرازير مى‌شود و بر جهانيان تمام ميگردد به گونهاى كه هيچ شخصى نميماند كه دين و دانش به او نرسيده باشد. آنگاه حضرت قائم ظهور ميكند و عذاب الهى بر كافران به دست آن حضرت فرو مى‌آيد؛ زيرا خداوند از بندگان انتقام نميگيرد مگر هنگامى كه حجت بر آنان تمام شده باشد.[٤]

در روايت ديگرى آمده است:

اگر مردم قم نبودند دين از بين ميرفت.[٥]

پى‌نوشتها:

[١]. بحارالانوار، ج ٦٧، ص ٣٥١.

[٢]. تفسير امام عسكرى، ص ٣٤٤؛ الإحتجاج، ج ٢، ص ٢٦٠؛ بحارالانوار، ج ٢، ص ٦.

[٣]. سنن ابى داود ج ٤، ص ١٠٤؛ جامعالأصول، ج ١٢، ص ٦٣؛ كنزالعمال، ج ١٢، ص ١٩٣.

[٤]. بحارالانوار؛ ج ٦٠، ص ٢١٧.

[٥]. همان، ص ٢١٦.

[٦]. همان، ص ٢١٣.

[٧]. سفينهالبحار، ج ٢، ص ٤٤٥؛ بحارالأنوار، ج ٦٠، ص ٢١٣.

[٨]. بحارالأنوار، ج ٦٠، ص ٢١٧.