اين صفحه اختصاص به طرح پرسش ها، شبهات و مسائلى دارد كه براى شما عزيزان مطرح شده يا در محيط خانواده، مدرسه، دانشگاه يا محلّ كار شما از آنها صحبت به ميان آمده است. چه در موضوع مهدويت و چه در ساير زمينه هاى اعتقادى و اخلاقى.

پس دست به كار شويد و از همين حالا پرسش هاى خود را با ما در ميان بگذاريد. ما هم سعى مى كنيم پاسخ هاى مناسبى به آنها بدهيم.

خانم اعظم عشقى از مشهدالرضا (ع) با ارسال نامه اى پرسيده اند:

١. چرا نمى توان نام اصلى امام زمان (ع) را زمزمه كرد؟

در اين باره حضرت آيت الله مكارم شيرازى در كتاب قواعد فقهيه بحث مفصلى دارند كه خلاصه آن چنين است:

«مشهور بين محدثان، حرمت تسميه به اسم شريف حضرت است، لكن در آن احتمالاتى وجود دارد». سپس ايشان سه قول را مطرح ميكند:

١. حرمت تسميه به دوران غيبت صغرى اختصاص داشت؛

٢. حرمت تسميه دائر مدار «تقيه و خوف» است. اين راى و نظر علامه حر عاملى است؛

٣. حرمت تسميه مطلق و تا زمان ظهور است: كسانى مانند شيخ مفيد، علامه مجلسى و شيخ صدوق ... اين نظر را مطرح كرده اند

روايات در اينباره، چهار دسته است:

١. رواياتى كه از آنها حرمت تسميه مطلقاً و بدون هيچ قيد و شرطى استفاده مى‌شود؛ مانند روايت كلينى از امام صادق (ع):

صاحب هذا الأمر لا يسمّيه بإسمه إلّا كافر؛

نام صاحب امر را جز كافر نميبرد.[١]

٢. رواياتى كه تصريح به حرمت تسميه به اسم شريف تا زمان ظهور ايشان؛ دارند مانند روايت امام هادى (ع):

لا يحلّ ذكره باسمه حتّى يخرج ....

حلال نيست ياد آن حضرت به اسم شريف تا زمان ظهور ...[٢].

٣. رواياتى كه علت حرمت تسميه را خوف و تقيه ذكر ميكنند: مانند روايت ابو خالد از امام باقر (ع):

... همانا تو از من چيزى سؤال كردى كه اگر بنيفاطمه او را بشناسند، حرص ورزند كه او را قطعه قطعه كنند.[٣]

٤. رواياتى كه ائمه اطهار (ع) و يا اصحابشان تصريح به اسم شريف حضرت نموده‌اند؛ مانند روايت اميرالمؤمنين (ع):

در آخرالزمان يكى از فرزندانم قيام ميكند كه دو اسم دارد: يكى مخفى و ديگرى آشكار؛ كه اسم مخفى او احمد و اسم آشكارش محمّد است.[٤]

ايشان در ادامه سه دليل بر ردّ قول به حرمت‌