يكى از رسالتهاى مهم «مهدى موعود»، عليه السلام، احياى قرآن و زنده كردن تعاليم اسلام است زيرا مى دانيم آن حضرت هنگامى ظهور خواهد كرد كه از قرآن جز اثرى و از اسلام جز اسمى باقى نماند. ممكن است كسى بگويد مگر اسلام و قرآن مى ميرد كه امام زمان، عليه السلام، آن را زنده مى كند؟ با اينكه امام صادق، عليه السلام، در يكى از سخنان ارزشمند خود، جاويد بودن «قرآن» را به دوام و استمرار نواميس حيرت انگيز طبيعت تشبيه كرده و فرموده است:

«ان القران حى لم يمت و انه يجرى كما يجرى الليل والنهار و كما يجرى الشمس والقمر»

قرآن كتاب زنده اى است كه مرگ و نيستى در آن راه نمى يابد و مانند شب و روز و آفتاب و ماه سارى و جارى است.[١]

البته حقايق دينى و اصول كلى كه دين ذكر كرده است مردنى نيست و هرگز نمى ميرد. چيزى در اجتماع قابل مردن و يا منسوخ شدن است كه يك اصل بهترى جاى آن را بگيرد. مثلا «هيات بطلميوس» به عنوان يك اصل علمى مدتى در دنيا زنده بود، بعد حقايق و اصول ديگرى در هيات و آسمان شناسى پيدا شد و هيات بطلميوس را از بين برد اما اين معنى درباره اسلام با توجه به خاتميت آن صادق نيست.

پس اينكه در روايات وارد شده است كه «قرآن يا سنت مى ميرد بايد كسى يا كسانى باشندكه آن را زنده كنند»، به چه معنى است؟

على، عليه السلام، در نهج البلاغه از دوستان و ياران با وفاى خويش‌