ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٠ - صاحب فردا

عرشى من! وه چه دور است آسمانت از زمينم‌

لحظه‌اى يك چند پايين رانگر، بالا نشينم!

شاخه‌هايت دور امّا، كاش مى‌شد، كاش مى‌شد

يك سبدخورشيد ازسرشاخه‌هاى تو بچينم‌

بر زمين مى‌ريزد امّا سخت باران ستاره‌

شانه وقتى مى‌تكانى، آسمان هفتمينم‌

در منِ من، ميل پروازى‌است اينجا، چون غبارى‌

مى‌نشينم تاتو را يك لحظه طوفانى ببينم‌

عاقبت تا دوردست آسمانم مى‌كشاند

گردبادى كز تو خواهد رُست طوفانى‌ترينم‌

كى مى‌آيى؟ جاده مى‌گويد كه روزى خواهى آمد

من همين‌جا- تا قيامت هم كه باشد- مى‌نشينم‌