آيا اين همه روايت، نقل قول و شاهد براى اثبات وجود و ولادت يك شخص كافى نيست؟ كه در غير اين صورت بايد در همه رويدادهاى گذشته، شخصيت هاى علمى و تاريخى و آنچه در گذشته هاى دور و نزديك اتفاق افتاده است شك كنيم. يعنى وضعيتى كه در آن هيچ چيز پابرجا نخواهد ماند.

حال بايد پرسيد: آيا اين وضعيت پژوهشگران تازه به دوران رسيده اى مانند اينها را خشنود مى كند؟

اما اگر بخواهيد مساله را از نظر عقلى مورد بررسى قرار دهيد، اين كتاب يعنى «گفتگو درباره مهدى، عليه السلام» نوشته شهيد صدر، رضى الله عنه، مناسب ترين كتاب است. اين كتاب از هر نظر مفيد و كامل است و برهانى قاطع و دليلى محكم براى كسانى است كه مى انديشند و تعقل مى كنند و به گفته ها و بافته هاى كسانى كه به دنبال اهداف خاصى هستند يا مغالطه مى كنند مثل «ظهير» و «بندارى» و ديگران توجهى ندارند.

شايد براى نمونه ذكر يكى از مغالطه هاى آنان، براى آشناشدن خوانندگان عزيز بد نباشد. اينها مى گويند:

«بعيد نمى دانيم كه خداوند عمر يك انسان را طولانى كند ... ولى عقيده به وقوع اين مورد، از راه «قياس» درست نيست. امام صادق هم قياس در فرع را جايز نمى دانست، چه رسد به مسائل تاريخى و عقيدتى!»

اينان نمى دانند كه قياس در اينگونه موارد جايز است. يعنى در مواردى كه انسان راهى براى درك مساله ندارد از نظر اهل منطق و صاحب نظران قياس و تشبيه دليلى معتبر و اسلوبى علمى و منهجى قرآنى است.

خداوند مى فرمايد:

«وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثالَ لِلنَّاسِ»[١]

خداوند براى مردم مثلها مى آورد.

همچنين سخن منكران معاد را كه درباره مسائل اعتقادى است نقل مى كند و پاسخ مى دهد:

«وَضَرَبَ لَنا مَثَلًا وَ نَسِيَ خَلْقَهُ قالَ مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ وَ هِيَ رَمِيمٌ قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ ...»[٢]

براى ما مثلى آورد در حالى كه خلقت خودش را فراموش كرده بود. گفت: چه كسى اين استخوانهاى پوسيده را زنده مى كند؟ بگو همان كسى كه اولين بار آن را آفريد، زنده اش مى كند ...

ملاحظه مى كنيد كه اين تازه به دوران رسيده ها چگونه از منهج عملى و قرآنى دورى مى جويند و فرقى ميان «قياس» در حكم شرعى كه جايز نيست (چون علت حكم شارع، احراز نشده است و نمى شود