اين حديث نيز صريح است در اينكه علاوه بر حضرت خضر، عليه السلام، خدمتكار و يا خدمتكارانى در محضر آن حضرت هستند، كه از اقامتگاه آن خورشيد فروزان آگاه اند و طبعا ديدگانشان از نور جمالش منور مى گردد.

٣. امام صادق، عليه السلام، در حديث ديگرى در همين رابطه مى فرمايد:

«للقائم غيبتان احداهما قصيرة و الاخرى طويلة الغيبة الاولى لا يعلم بمكانه فيها الا خاصة شيعته و الاخرى لايعلم بمكانه فيها الا خاصة مواليه»

براى قائم ما دو غيبت است: يكى كوتاه و ديگرى طولانى، در غيبت نخستين جز خواص شيعيان از جايگاه آن حضرت آگاه نمى باشند و در غيبت دومى تنها خواص مواليانش از جايگاه آن حضرت آگاه اند.[٢]

اين حديث نيز صريح است در اين كه گروهى از دوستان خاص آن حضرت از جايگاه آن خورشيد تابان در عهده غيبت آگاه اند و طبعا افتخار ملازمت و سعادت ديدار آن كعبه مقصود را دارند.

٤. امام باقر، عليه السلام، تعداد اين مواليان را سى نفر بيان كرده مى فرمايد:

«لابد لصاحب هذاالامر من عزلة و لابد فى عزلته من قوة و ما بثلاثين من وحشة و نعم المنزل طيبة»

براى صاحب اين امر به ناگزير دوران عزلتى هست، در دوران عزلت نيرويى لازم است، ديگر با وجود سى نفر وحشتى نيست، و چه جايگاه خوبى است مدينه.[٣]

از اين حديث استفاده مى شود كه همواره تعداد سى نفر از اولياء الهى در محضر آن تنها بازمانده از حجتهاى پروردگار شرف حضور دارند، كه در اين دوران عزلت به وسيله آنها رفع غربت از وجود اقدس آن هادى امت و عصاره خلقت مى شود.

علامه مجلسى رحمة الله، در توضيح اين حديث شريف مى فرمايد:

«عزلت به معناى كناره گيرى است، طيبه از اسامى مدينه طيبه است و اين حديث دلالت مى كند كه آن حضرت غالبا در مدينه منوره و حوالى آن مى باشد و دلالت مى كند براين كه همواره سى تن از دوستان و نزديكان آن امام در محضرش مى باشند، كه اگر عمر يكى از آنها سر آيد ديگرى به جاى او جايگزين گردد.»[٤]

٥. محمدبن عثمان عمرى، دومين وكيل خاص حضرت بقية الله ارواحنا له الفداء، قسم ياد كرده، مى فرمايد:

«والله ان صاحب هذاالامر يحضر الموسم كل سنة فيرى الناس و يعرفهم و يرونه و لايعرفونه»

به خدا سوگند صاحب اين امر همه ساله در موسم حج حضور مى يابد، او مردم را مى بيند و مى شناسد، مردم نيز او را مى بينند ولكن نمى شناسند.[٥]

اين حديث صريح است در اين كه ديدار حضرت منحصر به ملازمان ركاب و متصديان خدمت نيست، بلكه علاوه بر حضرت خضر، عليه السلام، خدمتگزاران، مواليان خاص و گروه سى نفرى ملتزمان، كه همواره در خدمت آن حضرت هستند؛ همه ساله ميهمانان خدا و زائران خانه خدا، در موسم حج به ديدار آن كعبه مقصود نائل مى آيند، جز اين كه او را نمى شناسند.

پس آنچه در احاديث [شماره ١٤- ١٢] آمده است كه «او مردم را مى بيند ولى مردم او را نمى بينند» منظور اين است كه ديدار توام با شناخت انجام نمى گيرد، ولى ديدار به صورت ناشناس براى همه امكان پذير است، و اين منافات ندارد با اينكه بعدا از روى نشانه هايى متوجه شوند كه آن آقا، وجود اقدس آقاى دو جهان حضرت صاحب الزمان، عليه السلام، بوده است و در هيچ روايتى از اين منع نشده است.