در نخستين شماره از مجله «موعود» پيرامون امكان و يا عدم امكان تشرف به پيشگاه كعبه مقصودوقبله موعودحضرت بقية الله، ارواحناله الفداء، در عصر غيبت سخن گفتيم و متن گفتار بيش از ده تن از فقهاى نامدار شيعه را در طول قرون و اعصار، به ترتيب تسلسل زمانى برشمرديم، كه همگى به امكان آن بصراحت فتوا داده بودند.

و در سومين شماره مجله موعود، پيرامون توقيع شريفى كه در فرازى از آن آمده است:

«هر كس پيش از خروج سفيانى و صيحه آسمانى ادعاى مشاهده كند، دروغگو و تهمت پيشه است»[١]

سخن گفتيم و تلاش ما براى تصحيح سند آن به جايى نرسيد و اين روايت از حد «خبر واحد ضعيف» فراتر نرفت و «حسن بن احمد مكتب» تنها راوى آن، از حد «مجهول» و «مهمل» بودن خارج نشد.

و اينك گفتار ما در اين شماره از مجله موعود، پيرامون اين پرسش است كه: «آيا مى توان با ديگر احاديث مربوطبه غيبت حضرت بقية الله، ارواحنا له الفداء، مضمون توقيع شريف را تقويت كرد و ضعف سند آن را جبران نمود يا نه؟!»

ظاهرا پاسخ منفى است و اين تلاش هم، ما را به نتيجه مورد نظر نمى رساند، زيرا به جز توقيع نامبرده، در هيچ يك از صدها حديث موجود پيرامون غيبت آن حضرت، اشاره اى به تكذيب «مدعى مشاهده» نشده است. و مى توان گامى فراتر نهاده و ادعا نمود كه همه احاديث وارده از معصومين، عليهم السلام، صريح هستند در اين كه حضرت مهدى، عليه السلام، در زمان غيبت از ديد عموم مخفى است و همگان او را مشاهده نمى كنند و در هيچ كدام از اين احاديث نيامده كه هرگز احدى آن حضرت را نخواهد ديد [دقت شود].

و اينك براى روشن شدن اين مطلب از ميان صدها حديثى كه پيرامون غيبت آن حضرت آمده، چهارده حديث كه صراحت بيشترى در اين رابطه دارند برگزيديم و فرازهايى از آنها را تبركا در اينجا تقديم مى داريم:

١. «جابربن عبدالله انصارى» مى گويد: رسول اكرم، صلى الله عليه و آله، پيرامون حضرت مهدى، عليه السلام، سخن گفت و در فرازى از آن فرمود:

«ذلك الذى يفتح الله عزوجل على يديه مشارق الارض ومغاربها يغيب عن اوليائه غيبة لا يثبت فيها