در شماره قبل به بررسى روش كسانى كه در صحت انديشه مهدويت ترديد كرده اند پرداخته و در ادامه گفتيم كه «شهرستانى» در كتاب «ملل و نحل» ادعا كرده كه معتقدان به امامت امام حسن عسكرى، عليه السلام، پس از مرگ ايشان به يازده گروه تقسيم شدند؛ اما هيچ اشاره اى به نام اين گروهها و رهبران آنها نكرده است. كه اين خود نادرست بودن ادعاى او را ثابت مى كند. اينك در ادامه مطالب پيشين و براى روشن تر شدن سستى ادعاى يادشده، كلمات برخى از بزرگان را كه به نقد سخنان شهرستانى پرداخته اند، مورد بررسى قرار مى دهيم.

به عنوان نمونه به پاورقى «علامه عبدالحسين شرف الدين» در كتاب «الفصول المهمه» راجع به اين دروغى كه شهرستانى در كتابش آورده است اشاره مى كنيم. وى مى نويسد: «اى كاش ايشان حرفهايى را كه از اين فرقه ها نقل مى كند با ذكر نام كتاب يا شخصى مستند مى كرد! يا حداقل يكى از مكانهايى را كه در آن زندگى مى كردند و يا زمانى را كه در آن مى زيسته اند و يا حتى نام اين فرقه ها را ذكر مى كرد. شما را به خدا قسم تا كنون ديده ايد كه گروههايى با هم بجنگند و يا مكتبى را مى شناسيد كه آراء و نظرياتش مورد نقد و بررسى باشد ولى كسى نه از زنده و نه از مرده شان خبرى نداشته باشد و نام و نشانى از آنها موجود نباشد؟!»[١]

گويااخيرا يكى از آنها به اشتباه خود پى برده و گفته است: «من امامى را كه از اهل بيت، عليهم السلام، باشد و وجودش ثابت شده باشد انكار نمى كنم، البته براى من نسبت به ولادت امام دوازدهم فقط شك حاصل شده است.» او در ادامه مدعى شده كه علت اين شك در دست نبودن دلايل كافى و يا قانع كننده نبودن دلايل موجود است!!

اما در اينجا اين پرسش مطرح است كه اينها در جستجوى چه نوع دليلى هستند؟ آيا دليلى قوى تر از اتفاق جماعت دانشمندان امت و راويان موثق، در مورد ولادت امام حجة بن الحسن العسكرى وجود دارد؟ چون براى اثبات اين موارد، هيچ چيز مثل خبر صحيح، شواهد فراوان و وجود قرائن و مؤيدات عقلى و منطقى نيست و در اين زمينه همه اينها موجود است.

بى مناسبت نيست كه در اينجا به آنچه كه «ثامر العميدى» در جزء اول كتاب خود به نام «دفاع عن الكافى» اثبات كرده است، اشاره كنيم. وى ولادت امام و بقاى وجود شريف آن حضرت را از طريق روايات و احاديث صحيح و نقلهاى متواتر تاريخى اثبات كرده و اعترافات و اقرارهاى فقيهان، محدثان، مفسران، مورخان، پژوهشگران، اديبان و نويسندگان اهل سنت و جماعت را درباره ولادت حضرت مهدى، عليه السلام، آورده است.

«عميدى» از آغاز قرن چهارم هجرى شروع كرده و از افرادى مثل «رويانى» در كتاب «المسند»، «سهل بن عبدالله بخارى» (م ٣٤١ ق) در كتاب «سرالسلسلة العلوية» و