٢. آوازه آن حضرت و لشكرش چنان رعب آور است كه شهرهاى دور دست كه با لشكر امام به مسافت يك ماه راه رفتن، فاصله دارند، از هر طرف بدون درگيرى و رويارويى و مقاومت تسليم مى گردند، چنانچه حديث ابى بصير گوياى آن است.

٣. تمام دشمنان آن حضرت در خوف شديد به سر مى برند و اين ترس خودمقدمه پيروزى امام و شكست دشمنان امام است.

اين رعب و ترس از چند جهت ممكن است رخ دهد:

الف) از نظر اعجاز و قدرت خداوند كه هراس و رعب در دلهاى دشمنان امام و ابرقدرتها بيفكند و قدرت اراده و تصميم به مقاومت را از آنان سلب نمايد، نتيجه اينكه زودتر تسليم گردند. گويى چنان از خود بى خود شوند و دست و پاى خود را گم كنند كه توان حركت نيابند همانند بره در برابر شير و ...!

ب) آوازه پيروزى سريع حضرت و شيوع فتح و نصرت او در سراسر بلاد و ويژگى ياران او و لشگريانش كه مقاوم و شكست ناپذيرند، سبب اين خوف و رعب گردد.

ج) انتشار حركت و قيام امام و آمادگى باطنى مردم ممكن است، سبب پيوستن مردم به امام شود و در تمامى كشورها نيروها و مردم خواستار همكارى با امام زمان گردند و در نتيجه شورشها و قيامهاى داخلى رخ دهد و موجب انشعاب حكومتها وتقسيم و تجزيه آنان گردد و عملا ايجاد ترس و وحشت و رعب در دلهاى حاكمان و طاغوت و قدرتها شود.

د) امام زمان با احاطه اى كه بر اسرار غيب دارد ممكن است راز و رمز آنان را قبلا كشف و خنثى كند و منابع و ذخاير اسلحه و نيروهاى انسانى آنان را نيز شناسايى كند و نقاط ضعف و آسيب پذيرى آنان را بداند و با يك اقدام سريع همه را وادار به تسليم سازد و نيز كافى است كه اين كار را با چند دولت مقتدر انجام دهد تا بقيه حساب خويش را بدانند ...!!

پى نوشتها:

[١]. سوره احزاب (٣٣)، آيه ١١

[٢]. سوره حشر (٥٩)، آيه ٢

[٣]. سوره آل عمران (٣)، آيه ١٥١

[٤]. سوره انفال (٨)، آيه ١٢

[٥]. سوره احزاب (٣٣)، آيه ٢٣

[٦]. سوره حشر (٥٩)، آيه ٢

[٧]. مجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج ٥١، ص ٢١٧، ح ٦.

[٨]. كشف الغمه، ج ٣، ص ٣٢٤؛ المحجه البيضاء، ج ٣، ص ٣٤١؛ يوم الخلاص، ص ٣٠٠؛ منتخب الاثر، ص ٢٩٢ و ٤٨٢؛ مجلسى، محمدباقر، همان، ج ٥٢، ص ١٩٠، نورالابصار، ص ١٧١؛ اعلام الورى، ص ٤٣٣، اسعاف الراغبين، ص ١٥٢؛ ينابيع المودة، ج ٣، ص ١٣٦.

[٩]. مجلسى، محمدباقر، همان، ص ١٩١، ح ٢٤.

[١٠]. سوره نحل (١٦)، آيه ١.

[١١]. نعمانى، كتاب الغيبة، ص ١٢٨؛ مابعد الظهور، ص ٥٣٥؛ ر. ك: امام مهدى من المهد الى الظهور.

[١٢]. نعمانى، همان، ص ١٢٢.

[١٣]. مجلسى، محمدباقر، همان، ص ٣٦٠، ح ١٢٩.