هميشه در انتظار روزى به سرمى برد كه عدالت حقيقى برقرار شود. موعود آخرالزمان، به عنوان تجسم اين آرزوى بشر، معرفى شده است. به اين معنى كه روزى فرا مى رسد كه تمام ستمهاى تاريخى، تبعيضها و ظلمها پايان مى پذيرد و عدالت به دست مهدى، عليه السلام، برقرار مى شود، آن هم يك عدالت جهانى و فراگير و نه محدود و منطقه اى.

يكى ديگر از وجوه بيانات اهل بيت در اين باره، برانگيختن «احساس شوق و اشتياق» انسان است براى آنكه منتظر باشد.

به حديث معروفى كه از منابع معتبر ذكر شده اشاره مى كنم؛ نبى اكرم، صلى الله عليه وآله، فرمودند:

«افضل اعمال امتى انتظارالفرج»

بالاترين عبادت امت من انتظار فرج است.[١]

اين حديث معتبر به عبارتى يك نوع تربيت عملى است براى ما كه همواره حالت اشتياق و انتظار داشته باشيم. چنين انسانى هيچ گاه و هيچ زمانى حتى اگر در سخت ترين شراط تاريخى باشد، احساس نااميدى نمى كند و هميشه نوراميد در دلش روشن است و اين اشتياق و انتظار، او را در برابر شرايط دشوار مقاوم مى كند.

نكته سومى كه در بيانات اهل بيت، عليهم السلام، درباره حضرت مهدى، عليه السلام، مشاهده مى شود، توجه به موضوع «آمادگى براى ظهور» است و احساس حضورى دائمى و واقعى در نسبت با امام عصر، عليه السلام، زيرا ايشان به عنوان يك انسان الهى، همواره ناظر و شاهد اعمال ما هستند و همه افعال ما، در مقابل چشم ايشان حاضر است.

بايد توجه داشت كه اين حضور و نظارت حضرت، ريشه قرآنى نيز دارد. نكته مهمى كه در مبحث مربوط به ويژگى امام قابل بحث است و ضمنا مطابق با باور ما، منطبق با آيات سوره مبارك قدر نيز هست اين است كه، در شب قدر همه آنچه را كه انسان انجام مى دهد و نامه اعمالش به حضور امام زمان، عليه السلام، تقديم مى شود. در روايات ديگر هم به اين نكته توجه شده كه انسان مؤمن به امامت و ولايت، همواره بايد، حضور دائمى ايشان را احساس كند و بداند كه هر اندازه كه اين احساس حضور بيشتر باشد، تاثير آن هم در زندگيش بيشتر مى شود.

موعود: در تبليغ موضوع مهدويت و انتظار، چه نكاتى را مى بايست مورد توجه قرار داد؟

محمدى عراقى: در اين باره هم هيچ راهنمايى بهتر از روايات و آيات نيستند. بى گمان بايد ديد كه پيامبر اكرم، صلى الله و عليه و آله، و ائمه اطهار، عليهم السلام، چگونه آن حضرت را معرفى نموده اند.

يكى از مسائل مهم، در معرفى امام عصر، عليه السلام، معرفى ايشان به عنوان شخصيتى فراگير است به گونه اى كه فراتر از هر مذهب و مليتى براى مردم كل جهان مطرح هستند و قيامشان جهانى است.

قرآن ايشان را به عنوان منجى و ذخيره الهى همه انسانهاى مستضعف در سرتاسر جهان معرفى مى كند.

خداوند تنها بر مؤمنين، مسلمين و يا شيعيان منت نگذاشته است بلكه مى فرمايد:

«وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا ...» همچنين در آيات و