ولايت از خاندان عصمت و طهارت و به تبع آن غيبت قهرى و هزارساله مولانا و مقتدانا امام مهدى عليه الصلوة و السلام قرار دارند، چشم اغماض بر بست، و تاثير آن شوراى كذايى را در سرنوشت آحاد مردمان جهان در عصر حاضر از ياد برد؟! كه بى ترديد اگر به وصايت رسول مكرم اسلام پشت نمى شد، و اگر بدعتها جاى سنت رسول، صلى الله عليه و آله، را نمى گرفت، و اگر ولايت در جاى حق خود مستقر گرديده بود، امروزه تاريخ جهان به گونه اى ديگر رقم مى خورد. زبده آنكه مباحث مربوط به فقه حكومتى و اثبات مشروعيت الهى ولايت مطلقه فقيه و همچنين حدود اختيارات او و نحوه مشاركت مردم در اين ميان و يا حتى مباحثى چون نحوه اخذ، و منابع و مصارف وجوه و اموال حاصل از مالياتهاى ثابت شرعى، به بررسى عالمانه امامت امام مهدى عليه السلام و نيابت آن حضرت منوط و مسبوق است. بنابراين على رغم غفلتى كه برخى مى ورزند، چنانكه مى بينيم از پرداختن به مساله مهدويت- آن هم به صورتى آگاهانه و علمى- گريزى نيست و آنان كه به شاخه هاى ديگر معارف عليه اسلام دل بسته اند نيز تنها هنگامى حق مطلب را چنانكه بايد ادا خواهند كرد كه از مهدويت مهدى، عليه السلام، و از آموزه هاى بلند مربوط به آن حضرت، عليه السلام، سخن بگويند.

به موازات آنچه گفته شد پرداختن به مساله مهدويت و تبيين علمى، همه جانبه و پژوهشگرانه اصول و متفرعات مربوط به آن، كه در قالب غيرشيعى و غيراسلامى آن در چهره «مسيانيسم» يا عقيده به موعود آخرالزمان تجلى كرده است، در عدم مقهوريت در برابر تمدن غرب- به معناى اصطلاحى و نه جغرافيايى آن- و نقد كاستى ها و ارائه راه حل براى جبران آنها و يا دست كم ايجاد آرامش روحى و روانى براى محصورشدگان «بحران هويت» وعوارض ناشى از «ماشينيسم»، «مدرنيسم» و افزايش «اوقات فراغت» و همچنين در سلوك فردى و اجتماعى، از تاثيرى ژرفتر و ماندگارتر برخوردار است. و نگارنده- بى آنكه قصد دفاع از مكتبى خاص را داشته باشد- بر اين نكته تاكيد دارد كه على رغم انكار پاره اى نوانديشان مدعى نقد انديشه دينى- در جهان غرب نيز انديشمندانى بسان «هايدگر» و پيروان مدرسه او، بمراتب از معتقدان به «جامعه باز پوپرى» و خوانندگان كتب پراگماتيستى نويسندگانى چون «ويليام جيمس» و «جان ديويى» و همچنين از رهروان طريقت هاى گونه گونى چون رهبانيت شرقى، عرفان سرخپوستى‌