در دورانى كه سخن گفتن از مباحث اقتصادى و افزايش و كاهش درآمد سرانه، رشد، توسعه و توليد ناخالص ملى و پى جويى مسائل مربوط به پيچيده ترين فن آوريهاى عالم ارتباطات و ساخته هاى صنعتى، به همراه بحث و كندوكاو پيرامون مكتب نوظهور «هرمنوتيك» و اثبات ثبات يا دگرگونى فهم ما از متون دينى- قبض و بسط تئوريك شريعت يا فى الواقع نسخه فارسى [Contextuality -] و همچنين بررسى برخورد تمدنها و عاقبت قابل پيش بينى براى آنها، رسم و عادت زمانه شده است، بيان احوال امام زمان، عجل الله تعالى فرجه الشريف، به عنوان يك حقيقت غايب از نظر و مباحث و مسائل مربوط به آن حضرت، عليه السلام، به عنوان موعود منتظر، چه بسا در ذهن برخى ساده انديشان و شيفتگان عرف موجود، بل حافظان و مدافعان سينه چاك او و فرهنگى كه آن را پروريده، سخت نامانوس و ناضرور بنمايد. اما نگارنده به عنوان پژوهشگر مسلمانى كه در غالب موضوعات مطرح در عرصه فرهنگ معاصر انديشيده و در همين زمينه ديدگاه دينى خود را در باب غالب موضوعات يادشده، از سياست و اقتصاد و مسائل مربوط به توسعه تا بخشى از دانش تجربى و فلسفه معاصر دين و كلام نوين، عرضه كرده به اين نتيجه رسيده است كه متاسفانه مباحث مربوط به موضوع اصلى جهان بشرى در عصر حاضر- يعنى غيبت عصاره عالم امكان و خليفه حى الهى بر زمين و خيمه آسايش، امنيت، وفاق و واسطه فيض ربوبى مهدى عجل الله تعالى فرجه الشريف بى اندازه تهى و بى رنگ است.

آيا شگفت آور نيست كه در حوزه هاى علميه و دانشكده هاى الهيات ما- گذشته از محافل روشنفكرى باصطلاح دينى!- از دين شناسى تطبيقى سخن بگويند، و اقتصاد و سياست جامعه اسلامى را در قالب فقه حكومتى به دايره بحث و بررسى بگذارند، و همچنين شبهات مطرح در فلسفه معاصر دين و كلام نوين را به سرپنجه تدبير و انديشه بگيرند و بگشايند، و يا حتى از ثقل اكبر- از قرآن عظيم و عزيز- از قرائت و محتواى آن، سخن به ميان آرند، اما در عين حال هدف از اين همه تلاش و جنبش و كوشش و هم بخش معظمى از ضروريات مكتب تشيع و على الخصوص آموزه هاى بلند اين مكتب درباره حجت زمانه ولى عصر، روحى و ارواح العالمين له الفداء، تا به اين اندازه به دست فراموشى سپرده شود؛ كه غافلان به دل بستن به وضع موجود و تبيين‌