فرعون بنى اسرائيل را كشت، پس از آن خداوند موسى، عليه السلام، را بر فرعون و يارانش غلبه داد به گونه اى كه خداوند آنهارا هلاك كرد. اهل بيت رسول الله، صلى الله وعليه و آله، نيز اينچنين هستند كه از جانب دشمنانشان كشته مى شوند وحق آنها غصب مى شود، پس از آن خداوند آنها و دشمنانشان را به دنيا برمى گرداند تا اهل بيت، دشمنان خود را بكشند.

در روايتى ديگر، مفضل بن عمر مى گويد: از امام صادق، عليه السلام، شنيدم كه مى فرمود: پيامبر، صلى الله وعليه وآله، نگاهى به على و حسن و حسين، عليهم السلام، افكندند و فرمودند: شمامستضعفان بعد از من هستيد.

مفضل مى گويد: از امام صادق، عليه السلام، سؤال كردم: اى پسر رسول خدا! معناى اين سخن چيست؟

حضرت فرمودند: معنايش اين است كه شما امامان بعد از من هستيد، خداوند مى فرمايد:

«وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ\* وَ نُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ ...»

سپس فرمودند: اين آيه تا روز قيامت بين ما جريان دارد.[٢]

امام على، عليه السلام، نيز با تعبيرى زيبا و جالب، اينگونه نويد چنين روزى را مى دهد كه:

«لتعطفن الدنيا علينا بعد شماسها عطف الضروس على ولدها و تلى عقيب ذلك‌: «وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ ...»[٣]

دنيا پس از چموشى و سركشى، به ما باز مى گردد و مهربانى مى نمايد همانند شترى كه از دادن شير به دوشنده اش خوددارى مى كند و براى بچه اش نگاه مى دارد. سپس اين آيه را تلاوت كردند ...

در روايتى ديگر نيز پس از تلاوت اين آيه فرمودند:

هم آل بيت محمد يبعث الله مهديهم بعد جهدهم فيعزهم و يذل عدوهم»[٤]

اينهااهل بيت محمد، صلى الله و عليه و آله، هستند؛ خداوند بعد از تلاش و كوشش آنها، مهدى، عليه السلام، آنها را برمى انگيزاند و اينها را عزيز و دشمنانشان را خوار و ذليل مى كند.

آرى، اين روايات بشارت به تحقق مصداقى ديگرى از اين آيه است كه بايد در انتظار چنين روزى بود و آن ظهور مهدى آل محمد، صلى الله وعليه وآله، است كه حكومت او سراسر جهان را فرا خواهد گرفت. او همان كسى است كه در هنگام تولد لب به سخن گشود و شهادت به وحدانيت الهى داد و بر پيامبر اسلام و اميرالمؤمنين و ائمه، عليهم السلام، بعد از او تا پدرش امام حسن عسكرى، عليه السلام، درود فرستاد، سپس اين آيه را تلاوت كرد:

«بِسْمِاللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ\* وَ نُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَ نُرِيَ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ جُنُودَهُما مِنْهُمْ ما كانُوا يَحْذَرُونَ ...»[٥]

پى نوشتها:

[١]. سوره قصص (٢٨)، آيات ٦- ٥.

[٢]. سوره انفال (٨)، آيه ٢٦.

[٣]. سوره نساء (٤)، آيه ٧٥.

[٤]. سوره اعراف (٧)، آيات ٧٦- ٧٥.

[٥]. سوره نساء (٤)، آيه ٩٧.

[٦]. طباطبايى، محمدحسين، ترجمه تفسير الميزان، ج ٩، صص ٨٢- ٨٠.

[٧]. سوره نساء (٤)، آيات ٩٩- ٩٨.

[٨]. سوره يس (٣٦)، آيه ٨٢.

[٩]. سوره اعراف (٧)، آيه ١٣٧.

[١٠]. نورالثقلين، ج ٤، ص ١٠٩، عبد على بن جمعة العروبى، مطبعة الحكمة، قم.

[١١]. همان، ص ١٠٧.

[١٢]. همان، ص ١١٠.

[١٣]. نهج البلاغه «صبحى صالح» كلمات قصار ٢٠٩؛ «فيض الاسلام»، كلمات قصار ٢٠٠.

[١٤]. الطوسى، ابى جعفر، محمدبن الحسن، كتاب الغيبة، ص ١١٣، مطبعة النعمان، النجف.

[١٥]. ر. ك: الصدوق، محمدبن على بن الحسين، كمال الدين و تمام النعمة، ص ٤٢٥، مكتبه الصدوق، تهران، ١٣٩٠.