ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٦ - چه بايد كرد؟
درآمدى بر استراتژى انتظار
اسماعيل شفيعى سروستانى
چه بايد كرد؟
شايد بتوان هزاران صفحه كتاب و مجله درباره امام عصر، عليهالسلام، و موضوع انتظار منتشر ساخت و صدها سمينار براى بزرگداشت مقام اهلبيت، عليهمالسلام، برگزار كرد و به صدها نفر بخاطر سرودن شعر و نمايش فيلم و ... جايزه داد اما، تا آن زمان كه ذكر موضوع «انتظار» در دستور كار گردانندگان امور «فرهنگى، اقتصادى و سياسى» كشور وارد نشود، آش همان آش و كاسه همان كاسه است.
دوگانگى در عمل و نظر، بلاى عصر ماست. گويى دانسته و يا ندانسته در بند «تئورى جدايى دين از سياست» (به معنى اعم آن) گرفتار آمدهايم و يا در زيباترين صورت تن به «سكولاريزم» دادهايم. در همان زمان كه در سخنرانيها نفىكننده اين تئورى هستيم و تكفيركننده طرفداران آن.
بايد اذعان داشت كه گردانندگان امور «سياسى، فرهنگى و اقتصادى» كشور بدليل مستغنى دانستن خود از اهل نظر در پى وهم و گمان و ياران در بند مشهورات زمانه همه چيز را در هم آميختهاند. در واقع اهم برنامهها و طرحهاى اجرايى فاقد مبنا هستند و يا دستكم در هر مناسبتى از مبنايى پيروى مىكنند.
بسيارى از اين امور ضرورتا در ده سال اول انقلاب بايد به سرانجامى درخور مىرسيدند و امروز اين امر به دلايل زير سختبه نظر مىرسد:
١- حوزههاى مختلف فرهنگى و نظرى چنان در هم آميختهاند كه تفكيك آنها كارى كارستان مىطلبد؛
٢- دستگاههاى ارتباط عمومى ذائقه مردم را تغيير دادهاند؛
٣- نسل جديد فاقد هر گونه آگاهى و آمادگى است؛
٤- بسيارى از مسؤولان دستگاههاى سياسى و اجتماعى بىمحابا بر طبل رجعتبه مناسبات پيشين مىكوبند؛
٥- بسيارى از مردان مرد از دست رفتهاند و يا در انفعال گوشه انتظار و عزلت گزيدهاند.
شايد تصور شود كه نگارنده بر طبل ياس مىكوبد. چنين نيست، اين صدا، صداى سيلى بر صورت خوشخيالى و بىخيالى است. چيزى كه تاكنون ضربات زيادى از آن خوردهايم. احساس امنيت در ميان دار بلا و ابتلاء، دشمنى است غدار.
بايد گفت امروزه بازپرسى از