ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٣ - خورشيد كعبه

دو چشمم، مرمرين از بارش غم بود، باور كن‌

و پشتم از غم هجران تو خم بود، باور كن‌

ميان بيت بيت شعر من بغضى نهان مى شد

وجودم غرق در، درياى ماتم بود، باور كن‌

كجايى، اى حضور مبهم زيباى فرداها

كه تفسير نگاهم واژه غم بود، باور كن‌

ميان موجهاى التماس و غربت و هجران‌

دو دستم عاشق دامان خاتم بود، باور كن‌

بيا ديگر كه سهراب وجودم زخمى زخميست‌

كه بى تو نوشدارو جرعه اى سم بود، باور كن‌

هزاران جمعه بى تو تا خدا رفتم ولى افسوس‌

كه در راهم صفاى همسفر كم بود، باور كن‌