نيمه شعبان و جشن ميلاد امسال هم گذشت. امّا، بسيار متفاوت با سالهاى قبل. اين تفاوت را از وجوه مختلف ميتوان ارزيابى كرد. امّا اين تفاوت بيش و پيش از همه در گستردگى مراسم و برگزارى مجالس سور و چراغانى و تزئين خيابانها و كوچه هاى شهر بود.

در ميان همه ايام سور و سوگ از قديمالايام جشن ميلاد امام عصر، عليهالسلام، و ايام تاسوعا و عاشورا در ميان مردم اين ديار از رنگ و بوى خاصى برخوردار بوده است. در اين روزهاست كه مردم خودجوش وارد ميدان ميشوند و نياز به صدور هيچ بخشنامه و تعريف و تمجيدى ندارند و در حقيقت پيوند خاصى ميان اين دو واقعه است كه بررسى و طرح آن خود نيازمند مقالهاى است مستقل.

گسترده شدن بحرانهاى طبيعى، اجتماعى، اخلاقى و سياسى در سراسر جهان از سويى (چنانكه در سلسله مباحث مربوط به استراتژى انتظار آمد) و شروع تاريخ جديد در عرصه هستى به نام خدا و دين از سوى ديگر، مردم را هر زمان بيشتر از قبل متوجه دين و بخصوص رهبران دينى و موعود آخرالزمان مينمايد. بروز اين تمايل طبيعى قلبى در ميان عموم مردم را ميتوان از طريق توجه آنان به اعياد بزرگ دينى (چون نيمه شعبان) و بازگشت مجدد به آداب و سنن مذهبى ملاحظه كرد و چنانكه در برخى روايات آمده فراهم شدن بستر مناسب براى ظهور اصغر امام عصر، ارواحنالهالفداء، به صورت طبيعى مردم را به صورت عمومى و جمعى متوجه ايشان مينمايد به طورى كه نام امام نقل مجالس و زبانزد عموم خواهد شد. اين واقعه ميمون ميتواند توجه دو دسته را نيز به خود جلب كند:

اول جماعت معتقدان به دين و موعود آخرالزمان و شيعيان مصلحى كه سعى در بسط فرهنگ مذهبى در ميان مردم و اصلاح امور ميكنند تا از اين طريق مسلمين را در طريق رشد از ابتلائات سوء و فتنهها در امان نگاه دارند.

دوم جماعت خودكامه و بيدردى كه منفعت خود را در لاقيدى، بيبندوبارى و عدم پايبندى مردم و بويژه جوانان به معتقدات دينى و مذهبى ميپندارند و از هر امكان و فرصتى براى مشغول داشتن مردم و استفاده از آنان در جهت اغراض خود بهره ميجويند.