ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٤ - ١٦ رازدارى و خطاپوشى

اى گروه كسانى كه به زبان ايمان آورده‌ايد؛ ولى ايمان در قلبتان وارد نشده است؛ به دنبال خطاها و لغزش‌هاى مؤمنان نباشيد؛ زيرا هر كس لغزش و خطاى مخفى مؤمن را دنبال كند [تا او را بى‌آبرو سازد] خداوند نيز در مقابل، اعمال زشت و لغزش‌هاى او را دنبال مى‌كند و [در همين دنيا] او را رسوا مى‌سازد، حتّى اگر در گوشه‌اى از خانه خود [و دور از ديدگان‌] خلافى مرتكب شده باشد.»

پس اگر دوست داريم كه خداوند ما را رسوا نسازد و پرده از اعمال زشتمان برندارد، بايد سعى كنيم خود نسبت به ديگران اين‌گونه باشيم و اگر خداى نخواسته از كسانى باشيم كه از بى‌آبرويى و هتك حيثيت ديگران شادمان مى‌شوند و همواره گوش به زنگ و منتظر هستند تا لغزشى از ديگران مشاهده كنند و به رخ آنها بكشند، بايد منتظر باشيم كه خداوند نيز سرانجام، ما را رسوا و انگشت‌نماى مردم سازد.

بنابراين، نتايجى كه از اين قسمت حاصل مى‌شود، اين است كه:

١. در روابط اجتماعى خود با ديگران، اصل را بر پوشيده نگه‌داشتن خطاها و لغزش‌هاى آنان بگذاريم و اسرار و مسائل مخفى ديگران را آشكار نكنيم.

٢. در پى عيب‌جويى و انتقاد از ديگران نباشيم، بلكه بيشتر متوجّه عيب‌ها و ايرادهاى خود باشيم؛ چرا كه به قول سعدى: