ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢١ - سبك زندگانى منتظرانه

همان‌طور كه براى رفع تشنگى نياز به عين ترى داريم، تا عين‌الانسان در نظر ما قرار نگيرد، نمى‌توانيم به انسانيت خود دست‌يابيم. عين‌الانسان، يعنى انسانى كه تمام جنبه‌هاى كمالى‌اش فعليت يافته باشد كه به آن انسان، معصوم مى‌گويند؛ امّا نه انسان معصومى كه عصمت او اكتسابى و تدريجى باشد كه از نقص به سوى كمال سير كرده باشد؛ بلكه بايد از ابتدا، مظهر كامل انسانيت باشد تا آنهايى را كه مى‌خواهند به عصمت اكتسابى برسند، از آن كمك بگيرند. خداوند در آيه تطهير به ما خبر مى‌دهد كه اهل‌بيت (ع) را براى ما پرورانده، چون نياز به انسان‌هاى معصومى داريم كه سراسر وجودشان درستى باشد.

آدم عاقل وقتى انسان معصوم را پيدا كرد، مى‌گويد حالا كه با ارتباط كامل با وجود مقدّس آن ذوات عاليه مطهّره مى‌توانم آدم بشوم، براى يك لحظه هم دامن آنها را رها نمى‌كنم. آيا راه درست اين است كه بنشينم و بگويم چرا خدا من را معصوم نكرد يا راه درست اين است كه دامن آنها را بگيرم و بگويم: