ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٣ - چرا طبق قاعده «إنّما الأعمالُ بالنّيات»، نيّت معيار و ارزش عمل است؟

كه براى خدا كار مى‌كند و مقصود و نيّت قلبى او در همه كارها، فقط تحصيل رضاى پروردگارش هست، پاك كنيد، نمى‌توانيد؛ زيرا خداوند شخصاً در دفاع از او برخواهد خواست و نام او را تثبيت خواهد كرد. كفّار خواستند نام پيامبر را محو كنند، خداوند در دفاع از پيامبرش، با لفظ محمّد رسول الله او را خطاب و آيه‌ «مُحَمَّدٌرَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ» را نازل كرد.

پيام و عبرت ديگرى نيز كه مى‌توان از اين واقعه گرفت، اين است كه بالعكس اين موضوع را هم بايد ديد؛ اگر كسى به جاى كسب رضاى خدا در كارهايش، نيّت شخصى و نفسانى براى مطرح كردن نام خودش يا كار خودش داشته باشد، خداوند خيلى زود، نام او را از اذهان و دل‌ها پاك خواهد كرد. بنابراين ارزش كار در اسلام، به شكل و اندازه و قالب كار نيست، حجم كار و سنگينى كار مهم نيست. مهم روح آن كار و عمل است كه همان نيّت و قصد باطنى و قلبى كننده و فاعل كار مى‌باشد. مى‌دانيم پيامبر (ص) در غزوه خندق، طبق حديث قدسى فرمود: «ضربة علىّ يوم الخندق، أفضلُ من عبادة التّقلين.»[١]

ضربه، ضربه است و فرقى با ساير ضربه‌ها ندارد. يك ضربه است كه در چند ثانيه و در يك مكان فرودآمده، امّا اخلاص على (ع) در اين عمل، اين عمل در لحظه را از عبادت ثقلين بالاتر و افضل كرده است؛