ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٣ - امام معصوم، شاهد اعمال

«آيا كتاب خداوند عزّ و جل را نمى‌خوانى كه مى‌گويد: عمل كنيد، خدا و پيامبرش و مؤمنان عمل شما را مى‌بينند.» به خدا سوگند! منظور از مؤمنان، علىّ بن ابى طالب و امامان ديگر از فرزندان او مى‌باشند.»[١]

البتّه در بعضى از اين اخبار، تنها سخن از پيامبر (ص) به ميان آمده و در پاره‌اى، از امام على (ع) و در بعضى، پيامبر (ص) و امامان (ع) همگى ذكر شده‌اند؛ همان‌طور كه بعضى روايات تنها عصر پنجشنبه را وقت عرض اعمال مى‌شمرند و بعضى همه روز و بعضى هفته‌اى دو بار و بعضى در آغاز هر ماه و بعضى به هنگام مرگ و گذاردن در قبر.

روشن است كه اين روايات منافاتى با هم ندارند و همه آنها مى‌تواند صحيح باشد؛ درست همانند اينكه در بسيارى از مؤسّسات گزارش كاركرد روزانه را همه روز و گزارش كار هفته را در پايان هفته و گزارش كار ماه يا سال را در پايان ماه يا سال به مقامات بالاتر مى‌دهند.

از آيه فوق، منهاى رواياتى كه در تفسير آن وارد شده است نيز اين موضوع را مى‌توان استفاده كرد؛ برخلاف مفسّران اهل سنّت كه گفته‌اند آيه اشاره به يك مسئله عادى دارد و آن اينكه انسان هر عملى انجام دهد، خواه ناخواه ظاهر خواهد شد و علاوه بر خداوند، پيامبر (ص) و همه مؤمنان از طرق عادى از آن آگاه مى‌شوند.

امّا انصاف اين است كه در خود آيه، شواهدى بر اين موضوع داريم؛ زيرا

اوّلًا: آيه اطلاق دارد و تمام اعمال را شامل مى‌شود و مى‌دانيم كه همه اعمال از طرق عادى بر پيامبر (ص) و مؤمنان آشكار نخواهد شد؛ چرا كه بيشتر اعمال خلاف در پنهانى و به‌طور مخفيانه انجام مى‌شود و در پرده استتار غالباً پوشيده مى‌ماند و حتّى بسيارى از اعمال نيك مستور و مكتوم چنين است و اگر ما ادّعا كنيم كه همه اعمال، اعمّ از نيك و بد يا غالب آنها بر همه روشن مى‌شود، سخنى بسيار گزاف گفته‌ايم.

بنابراين آگاهى پيامبر (ص) و مؤمنان از اعمال مردم بايد از طرق غيرعادى و به تعليم الهى باشد.