ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٥ - ١٧ سرزنش نكردن ديگران

ازاين‌رو، تنها به قول خود شخص اعتماد مى‌كنيم، ولى وقتى موضوعى در دادگاه و نزد قاضى مطرح مى‌شود، ديگر اين‌گونه نيست كه قاضى به صرف انكار شخص اكتفا كند و قول شهادت دهندگان را نپذيرد؛ بلكه در آنجا، اصول و قواعد ديگرى مطرح است كه با آنچه در اينجا در محدوده روابط اجتماعى افراد با يكديگر بيان شد، فرق دارد.

در اينجا لازم است به عزيزانى كه مسئوليتى بر عهده دارند يا در رأس اداره و سازمانى هستند، توصيه كنيم كه اجازه ندهند بعضى از زيردستانشان به خاطر چاپلوسى و تقرّب به ايشان، به بدگويى و عيب‌جويى ديگران بپردازند و با آبروى آنها بازى كنند؛ چنان‌كه اميرمؤمنان على (ع) به كارگزاران خود سفارش مى‌كرد:

«وَلْيكنْ أَبعَدَ رَعِيتِك مِنْك وَ أَشْنَأهُمْ عِنْدَك أَطْلَبُهُم لِمَعايبِ النّاسِ؛[١]

و بايد كه دورترين افراد رعيت از تو و دشمن‌ترين آنان نزد تو كسى باشد كه بيش از ديگران عيب‌جوى مردم است.»

سعدى نيز ما را از توجّه به عيب‌جويان برحذر مى‌دارد و مى‌گويد: