آيا تاكنون براى شما پيش آمده است كه بر عيب دوست، همكار، هم‌كلاسى يا يكى از خويشاوندان خود آگاه شويد يا از خطا و لغزشى كه ديگرى مرتكب شده است، اطّلاع پيدا كنيد؟ به يقين، براى هر كس چنين اتّفاقى افتاده است. شما در چنين مواقعى، چه مى‌كنيد؟ آيا سعى مى‌كنيد به هر كس كه رسيديد، به عنوان يك خبر دست اوّل، عيب و خطاى دوست و همكارتان را منتقل كنيد يا اينكه نه، به قول معروف شتر ديدى، نديدى، چشم را برهم مى‌گذاريد و از پخش كردن آن موضوع پرهيز مى‌كنيد؟ هر كس به وجدان خود مراجعه كند، تصديق مى‌كند كه كار دوم پسنديده‌تر است و بيشتر به سلامت اجتماع كمك مى‌كند. به نظر شما، اجتماعى كه در آن، همه با روحيه اعتماد و اطمينان نسبت به يكديگر برخورد مى‌كنند و درصدد عيب‌جويى از ديگران برنمى‌آيند، براى زندگى مناسب‌تر و سالم‌تر است يا اجتماعى كه در آن، هر كس درصدد يافتن عيبى از ديگران يا نقطه ضعفى از اطرافيان خود است تا روى آن دست گذارد و همه جا پخش كند؟

مكتب حيات‌بخش اسلام و پيشوايان گران‌قدر آن، پيوسته به عنوان يك اصل در روابط ميان برادران مسلمان، بر اين نكته پافشارى كرده‌اند كه نبايد در برخورد با ديگران، همواره دنبال نقاط ضعف و لغزش‌هاى آنان و در پى عيب‌جويى و خرده‌گيرى از ايشان بود، بلكه مى‌بايست اساس برخورد را بر صحّت و سلامت ديگران قرار داد و اگر خداى نخواسته در موردى ثابت شد كه فلان شخص خطايى را مرتكب شده است، بايد از پخش آن، خوددارى كرد.

از همين‌رو، پيامبر اسلام (ص)، يكى از حقوق برادران مسلمان نسبت به يكديگر را اين مى‌داند كه عيب‌پوش يكديگر باشند و پرده حجاب را از اعمال مخفى ديگران كنار نزنند. خود آن حضرت در اين‌باره مى‌فرمايد:

«مَنْ عَلِمَ مِنْ أَخِيهِ سَيئَة فَسَتَرَها، سَتَرَ اللّهُ عَلَيهِ يوْمَ الْقِيامَة؛[١]

هر كس از گناه برادر دينى‌اش آگاه شود؛ ولى آن را پوشيده دارد، خداوند نيز در روز قيامت، گناهان او را پوشيده مى‌دارد.»

از طرف ديگر نيز مى‌فرمايد:

«يا مَعْشَرَ مَنْ امَنَ بِلِسانِهِ وَ لَمْ يخْلِصِ الْايمانُ إِلى قَلْبِهِ لاتَتَبَّعُوا عَوْراتِ الْمُؤمِنِينَ، فَإِنَّهُ مَنْ تَتَبَّعَ عَوْراتِ الْمُؤْمِنِينَ تَتَبَّعَ اللّهُ عَوْرَتَهُ، وَ مَنْ تَتَبَّعَ اللّهُ عَوْرَتَهُ فَضِحَهُ و لَوْ فِى جَوْفِ بَيتِه؛[٢]