در مى ٢٠٠٣ م.، پرفسور ويليام بيمن،[٢] استاد «دانشگاه براون»،[٣] نظر همگان را به لدين جلب كرد و درباره او نوشت: بيشتر آمريكايى‌ها تا به حال، نام مايكل لدين را نشنيده‌اند؛ امّا اگر آمريكا جنگى گسترش‌يافته در خاورميانه را شروع كند، به علّت الهام‌هاى اوست. سخنان لدين هرروز از زبان افرادى، نظير ديك چنى، دونالد رامسفلد و پال وولفويتز زده مى‌شود. در واقع، نظرهاى اوست كه پس از ١١ سپتامبر ٢٠٠١ م.، سياست‌هاى خارجى خشن آمريكا را تعيين مى‌كند. او معتقد است كه خشونت براى بسط و گسترش دمكراسى، از ابزار قهرى بسط و توسعه نژادى آمريكايى‌ها خواهد بود و سرنوشت ملّى آنها را رقم خواهد زد. پر واضح است كه او توجيه كننده اصلى اشغال عراق توسط نيروهاى كشورش است.[٤]

دكترين لدين:

شيوه‌هاى نظامى لدين در سياست خارجى ايالات متّحده، روزنامه‌نگار محافظه‌كار مجلّه ادبيات «نشنال ريويوو»، جونا گلدبرگ‌[٥] را بر آن داشت تا لفظ جديد دكترين لدين را وارد حوزه سياست كند. «گلدبرگ» درباره اين دكترين نوشته است: احتمالًا دوست من، آقاى لدين از اينكه رهبرى اين عقيده را به او نسبت داده‌ام، از من قدردانى نكند و چندان راضى نباشد. اين دكترين كه پايه و اساس عقايدش، كم و بيش و با الفاظ خود لدين بيان مى‌شود، بدين شرح است: هر ١٠ سال يك‌بار ايالات متّحده يك كشور كوچك را انتخاب مى‌كند و به آن حمله مى‌كند تا به جهانيان بگويد ما در سياست‌هايمان جدّى هستيم. اين صحبت‌هايى است كه لدين در حدود ده سال پيش در سخنرانى‌اش در مؤسسه آمريكن اينترپرايز، بيان كرده بود.[٦]

از زمانى كه گلدبرگ اين اصطلاح را ابداع كرد، دكترين لدين در رسانه‌ها براى توضيح سياست‌هاى كشورهاى ديگر به كار گرفته شده است؛ به عنوان مثال چندى پيش و در جريان درگيرى «روسيه» و «گرجستان»، در يكى از وبلاگ‌هاى پان‌اروپايى‌[٧] آمده بود: روسيه ماجرا را لدينيزه كرد؛ يعنى با انتخاب كشورى كوچك و حمله به آن، سعى در اثبات اقتدار و جدّيت خود داشت.[٨]

لدين در دهه هفتاد و هنگامى كه به عنوان مشاور با «سرويس اطّلاعات نظامى ايتاليا» همكارى مى‌كرد، با دادن هشدارهاى بى‌پايه و اساس در زمينه حملات تروريستى، مشهور شد. اندكى پس از انتخاب رونالد ريگان، به عنوان رئيس جمهور، او فعّاليت خود را به عنوان مشاور ارشد «وزارت امور خارجه» و سرويس امنيت ملّى آغاز كرد. در اين‌