ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦ - عروسِ همه چيز دان!
از توانايى اندك خود، كه چنين بانگ برمىآورد!
بىترديد حمل مسئوليت و تضمين عافيت و سلامت جسم و جان ميليونها زن و مرد، ميليونها مرتبه از حمل كولهبار كوهنوردان در ابتداى جادّهاى كوهستانى، سختتر است.
آيا وزيران، وكيلان، مديران و صاحبمنصبان سياسى، اقتصادى، بهداشتى، كشاورزى، بازرگانى و تعليم و تربيت اين ديار، در خلوت خويش در اينباره انديشيدهاند؟ يا آنكه در گمان غلط، امانت را طعمه پنداشته و بر خوان رنگينش غنودهاند؟
اين اميرالمؤمنين على (ع) است كه مىفرمايند:
« [اى امير و اى حاكم!] كارى كه در دست توست، طعمه نيست؛ بلكه امانتى است بر گردن تو!»[١]
قرائت دو روايت در اينباره پشت هر انسانى را مىلرزاند؛ يكى قول رسول اكرم (ص) است كه مىفرمايند:
«مَا مِنْ أَمِيرِ عَشْرَةٍ إِلَّا وَ هُوَ يَجِىءُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَغْلُولَةً يَدَاهُ إِلَى عُنُقِهِ حَتَّى يَكُونَ عَمَلُهُ الَّذِى يُطْلِقُهُ أَوْ يُوتِغُهُ؛[٢]
هر كه زمامدار ده تن باشد، روز قيامت در غل [و زنجير] بيارندش تا عدالت غل او را باز كند يا ستم هلاكش سازد.»
و دومى روايتى است از اميرمؤمنان (ع) كه اصبغ بن نباته بيان مىكند:
«هر حاكم و زمامدارى كه خود را از دسترس ارباب رجوع براى عرض حال، دور نگاه دارد، خداوند در روز قيامت، خود را از [او و] از نيازهايش مىپوشاند و اگر هديهاى بگيرد، خيانتكار و اگر رشوه بگيرد، وى مشرك است.»[٣]
ساكنان اين سرزمين تا رسيدن به موقعيتى كه به ايفاى نقش اصلى خود، يعنى همراهى با حضرت ولى عصر (عج) و مجاهدت در ركاب آن