ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٧ - تاريخچه طبّ
تاريخچه طبّ
رضا ابراهيمى
يكى از سؤالاتى كه براى انسان هميشه مطرح بوده، اين است كه خاستگاه اصلى طبّ در كدام سرزمين بوده و چگونه مكاتب درمانى در جهان شكل گرفتهاند و سؤالاتى از اين دست كه:
آيا علم پزشكى، مبدأ الهى دارد و متّكى به وحى است؟ يا سرآغاز آن، تجربه انسانهاست؟
آيا خداوند رحمان و رحيم، راهى براى تأمين بهداشت و سلامت انسانها معرفى نكرده؟ آيا مردم را به حال خود واگذاشته و هيچ راهنمايى براى اين منظور در نظر نگرفته است؟
پاسخ به اين سؤالات را مىتوان با نگاهى ساده، امّا تحقيقى به طبيعت دريافت.
طبيعت، كتاب عظيم و پر برگى است كه توسط خداى تبارك و تعالى نوشته شده و در آن، تمام آداب زيست جانداران، از ماهىهاى عمق دريا و مورچگان زير خاك گرفته تا پرندگان اوج آسمانها، طرّاحى شده است.
اين موجودات، ميليونها سال با اين قواعد زندگى كرده و هيچگاه دچار اشتباه نشدهاند. آنها داروى بيمارىهاى خود را از طريق مطالعات متعارف كه از روشهاى آزمون و خطا تبعيت مىكنند، انتخاب نكرده و اگر هم دچار خطا شدهاند، همان جايى است كه انسان در آن، دخالت و آنها را مجبور كرده تا از سير طبيعى زندگى خارج شوند. براى درك بهتر اين موضوع به مثالهاى زير توجّه فرماييد:
- مرغ هرگاه بترسد، براى تأمين كلسيم بدن خود، پوست تخم خود را مىخورد؛
- پرنده ماميرا هرگاه ببيند منقار جوجههايش زرد شده، براى درمان زردى آنها از سنگى ويژه كه در صحرا وجود دارد، استفاده مىكند و ماهى كوچك به آنها مىخوراند؛
- پلنگ حيوانى است سختزا؛ لذا بعد از هر زايمان سعى مىكند از باردار شدن مجدّد جلوگيرى كند. به اين منظور از گياهى به نام گل پلنگ (نروك) استفاده مىكند و هرگاه علاقهمند شد تا دوباره باردار شود، رازيانه مىخورد؛
- مار براى جلوگيرى از كاهش سمّ خود از گياه پونه فرار مىكند. از