خداوند شفاعت شفيعان آدم را پذيرفت. پس شفاعت اين شفيعان در حقّ فرزندان آدم نيز رواست. شفيعانى كه آدم خداوند را به ايشان قسم داد و گفت: «يا حميد بحقّ محمّد (ص) و يا عالى بحقّ على (ع) و يا فاطر السّموات و الارض بحقّ فاطمه الزهراء (س) و يا محسن بحقّ الحسن (ع) و يا قديم الاحسان بحقّ الحسين (ع)» و خداوند توبه آدم را به حقّ بهترين بندگانش پذيرفت و آدم و فرزندانش را تا ابد وامدار ايشان گردانيد.

پدر توبه كرد و كمر همّت بست تا در مزرعه زمين بكارد و تلاش كند تا در روزى واپسين از اين برزخ رهايى يابد و به دار قرار و سعادت ابدى بازگردد. پس فرزندان آدم بايد بياموزند كه سنّت زندگى در زمين جز اين نيست كه بايد از زشتى‌ها دورى كنند و با تلاش و سعى بسيار در راه آبادانى و بهبودى گام بردارند. اگر هم غفلتى كردند، باب توبه مفتوح است و دعا و شفاعت شفيعان واقعى كارساز.

هبوط! داستان هبوط را شنيده‌ايد؟! هبوط پدر و مادر در برزخ زمين تا روزى واپسين! ... و هبوط داستان هر روز زندگى فرزندان آدم است!

فرزندان آدم الفباى زندگى در زمين را با عبرت از زندگى پدر و مادر خود مى‌توانند بياموزند و از لحظه لحظه‌هاى زندگى والدينشان درس بگيرند. فرزندان آدم بايد چنين باشند؛ امّا ...

داستان فريب خوردن پدر و مادر از دروغ‌گويى ابدى هر روز در زمين تكرار مى‌شود.

اگر ابليس آنها را فريب داد و سعادت ابدى را كه به دنبال آن بودند در آن ميوه ممنوعه معرفى كرد، فرزندان آنها هر روز خروارها ميوه ممنوعه از دست فرزندان شيطان مى‌گيرند و به اميد خوشبختى و نيك‌روزى، آن را گاز مى‌زنند!

فرزندان آدم از زندگى پدر عبرت نگرفته‌اند؛ وگرنه فريب ابليس و فرزاندانش را نمى‌خوردند. جز اين نيست كه سعادتمند شدن و زندگى ابدى داشتن، مفطور در سرشت همه آدميان است و همه فرزندان آدم مى‌خواهند در عاقبت امر سعادتمند گردند؛ امّا بسيارى از آنها سعادت و راه خوشبختى را اشتباه مى‌روند و به سرانجامى نيك نمى‌رسند؛ زيرا فرمود: «وَالْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ‌: پرهيزگارانند كه سرانجامى نيكو دارند.» دلبستگان دنيا كه به جاى كار و تلاش در مزرعه دنيا، بر روى آن خزيده‌اند و چنگال در خاك‌ها فرو برده‌اند، فرجامى جز شقاوت نخواهند داشت. آنها گروهى از فرزندان آدمند كه شهوات و غضب، عقلشان را زايل نموده و از انديشيدن به عاقبت خويش بازمانده‌اند؛ در حالى كه اگر عاقبت‌انديش بودند، با تدبّر و تعقّل، عاقبتى نيك براى خويش رقم مى‌زدند و وابسته خاك نمى‌شدند؛ بلكه به دنبال افلاك بودند. در حقيقت، اين انسان‌ها گم كرده‌اى دارند كه سبب شده است حياتشان بى‌معنى باشد و هدفشان پيدا نشود.

و اين‌چنين زندگى فرزندان آدم در زمين ادامه دارد ....

و هبوط، داستان تكرار شونده هميشه تاريخ است و ادامه دارد ...

منابع:

(١). «قرآن كريم».

(٢). «مفاتيح الجنان».

(٣). مجموعه سخنرانى‌هاى حضرت آيت الله مجتبى تهرانى.

(٤). «تفسير الميزان»، ج ٨.

(٥). «نهج الفصاحه».

(٦). «اسرار الآيات»، ملاصدراى شيرازى.

(٧). «دفتر عقل و آيت عشق»، غلامحسين ابراهيمى دينانى رادفر.

منبع: تبيان.