بح- مدالله و تحت توجّهات حضرت ولىّ عصر (عج)، نود و ششمين نشست از سلسله نشست‌هاى فرهنگ مهدوى كه هم-- ه ماهه از سال ١٣٨٤ ه. ش. تا به امروز برقرار است، با سخنرانى استاد اسماعيل شفيعى سروستانى‌ و با موضوع «ياران و يارى‌دهندگان امام زمان (عج)» به بار نشست.

در اين برنامه كه در شب تاسوعاى حسينى برگزار شد، سخنران در سه بخش، مطالب مورد نظر خود را ارائه نمود:

١. عهد امام و عهد با امام عليه السلام؛

٢. ياران امام حسين عليه السلام در «دشت كربلا»؛

٣. ياران و يارى‌دهندگان امام زمان عليه السلام.

استاد شفيعى سروستانى با بيان عهدى كه درباره امام معصوم و منصوب از سوى خداوند بر گردن مؤمنان و شيعيان گذارده شده است، به بررسى ويژگى ياران امام حسين عليه السلام در قيام عاشورا و ويژگى‌هاى لازم براى يارى حضرت مهدى (عج) در قيام مهدوى پرداخت و با برشمردن توصيه‌هاى ائمّه معصوم عليه السلام به مؤمنان در دوران غيبت، كوله‌بار ضرورى براى طىّ مسير و گذر از فتنه‌هاى دوران حيرت تا قيام حضرت قائم عليه السلام را بيان كرد. اين نشست كه مقارن با ايّام سوگوارى حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام و شب تاسوعا بود، با مدح و عزادارى ذاكر اهل بيت عليه السلام (آقاى‌ پاك آئين) آغاز و با پخش «زيارت آل‌ياسين» ختم گرديد.

سرخى پرچم اباعبدالله عليه السلام، معنى و نحوه بودن شيعه‌

سردبير «ماهنامه موعود» سخن خود را با توضيح درباره سرخى پرچم افراشته بر فراز گنبد امام حسين عليه السلام آغاز كرد و تبيين نمود كه علّت سرخى اين پرچم، رسم ديرينه‌اى در ميان اعراب است. در اين رسم چنين بوده كه اگر در ميان جنگ، به ماه حرام مى‌رسيدند، جنگ را موقّتاً متوقّف مى‌كردند تا ماه حرام بگذرد و پرچم سرخى را بر مى‌افراشتند به اين معنا كه جنگ تمام نشده و ادامه دارد. همچنين اعراب تا هنگامى كه خون‌خواهى از مقتولى صورت نگرفته يا قصاص از قاتل كسى باقى مانده، پرچم سرخى بر بام منزل او بر مى‌افراشتند تا بدين وسيله اعلام كرده باشند: كه قصاص قاتل يا قاتلان باقى است.

سخنران، اهتزاز پرچم سرخ بر فراز گنبد حضرت اباعبدالله عليه السلام را نيز عملى نمادين و نشانه خونِ بر زمين مانده امام حسين عليه السلام و خون‌خواهى بر زمين مانده دانست و افزود:

اين پرچم به همين رنگ و نماد مى‌ماند؛ براى آنكه همگان بدانند كه ما منتظر روزى هستيم كه خون‌خواه امام قيام كند و انتقام خون به ناحق بر زمين مانده را بگيرد و آنگاه آن پرچم سرخ دگرگون خواهد شد و در مرام شيعه، نحوه بودن و زيستن از همين نقطه آغاز مى‌شود. به عبارت ديگر وقتى كه از مقام شيعگى سخن مى‌گوييم و مى‌خواهيم فردى را به عنوان شيعه بشناسيم، اعلام مى‌كنيم: شيعه در حقيقت‌