«قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لِدَاوُد أَحِبَّنِى وَ حَبِّبْنِى إِلَى خَلْقِى قَالَ يَا رَبِّ نَعَمْ أَنَا أُحِبُّكَ فَكَيْفَ أُحَبِّبُكَ إِلَى خَلْقِكَ قَالَ اذْكُرْ أَيَادِىَّ عِنْدَهُمْ فَإِنَّكَ إِذَا ذَكَرْتَ ذَلِكَ لَهُمْ أَحَبُّونِى؛[١]

خداى عزّوجلّ به داوود عليه السلام فرمود: «مرا دوست بدار و محبوب بندگانم گردان.» داوود گفت: پروردگارا! آرى، من تو را دوست دارم؛ امّا چگونه تو را محبوب بندگانت گردانم؟ فرمود: «نعمت‌هايى را كه به آنان داده‌ام، يادآور شو؛ زيرا اگر خوبى‌هايم را يادآورشان شوى، مرا دوست خواهند داشت.»

امام باقر عليه السلام نيز در اين باره مى‌فرمايد:

«خداى تعالى به موسى عليه السلام وحى فرمود: «مرا دوست بدار و محبوب بندگانم گردان.»

موسى عرض كرد: پروردگارا! تو مى دانى كه هيچ كس را بيشتر از تو دوست نمى دارم؛ امّا پروردگارا! با دل‌هاى بندگان چه كنم؟ خداى تعالى به او وحى فرمود: «نعمت‌ها و نيكى‌هايم را به آنان يادآور شو؛ زيرا كه آنان جز خوبى از من نديده‌اند و به ياد ندارند.»[٢]

پس يك قاعده مهم! براى ايجاد محبّت در دل فرزندان، بايد نعمت‌هاى خداوند متعال را براى آنان بازگو كرد. اگر آنان با انعام و احسان خداوند متعال آشنا شوند، ناخودآگاه محبّت در دل آنان ايجاد مى‌شود. بر اين اساس، در اين‌باره چند نكته مهم وجود دارد:

شما بايد از آنچه در اطرافتان مى‌گذرد، به خوبى استفاده كنيد و در هر سنّى به تناسب شرايط فرزندانتان، نعمت‌هاى خدا را براى آنان بازگو كنيد. اين يك هنر است. اين كار نيازمند آن است كه نخست والدين و مربّيان، خود نعمت‌هاى خداوند را بشناسند. گاه ما هيچ نعمت خدا را در زندگى خودمان نمى‌بينيم، از بس كه منفى نگريم! والدين و مربّيانى كه مى‌خواهند محبّت در وجود فرزندان به وجود آورند، بايد خودشان نعمت‌شناس باشند و احسان‌هاى خداوند را بينند و آن را بازگو كنند. بدانيد فرزندان بيش از آنچه با سخن ما تربيت شوند، با سلوك و رفتار ما تربيت مى‌شوند.

اينجا نيز نبايد شعار داد كه اين يك نعمت است؛ بلكه بايد نعمت‌