نظام چند قطبى در تقابل نظام تك‌قطبى به نمايندگى آمريكا به سمت فراكسيون‌هاى فراقوميّتى پيش رفته است. فراكسيون‌هاى فراقوميّتى مفاهيم جديدى براى تماميت و امنيّت كشورها ارائه كرده و محورهاى متخاصم، ملزم به هماهنگى با يكى از اين محورها در جهت تأمين منافع خود هستند.

سقوط نظام سرمايه‌دارى و ضعف قدرت آمريكا براى كنترل جهان، فرصتى را براى كشورهاى هلال حاصلخيز فراهم آورد تا انتفاضه را بر ضدّ توافق «سايكس پيكو» انجام دهند. درگيرى‌هاى موجود در قرن ٢١ م. به نفع گروهى خواهد بود كه بتواند تسلّط بر منطقه هلال حاصلخيز را به دست آورد؛ زيرا علاوه بر منابع انرژى موجود در اين منطقه جغرافياى سياسى، آن را نيز به نفع خود مورد بهره‌بردارى قرار مى‌دهد.

جنگ انرژى كه در اين منطقه در گرفته، به سقوط برخى رژيم‌هاى عربى و حذف رويكردهاى اخوانى و تكفيرى و همچنين جريان موهوم‌ پان عربيسم‌ و نظام قومى عربى منجر شده است. به اين ترتيب منطقه هلال حاصلخيز در محوريت سه پروژه قرار گرفتن است:

اوّل: پروژه يهودى، صهيونيستى كه با بخش رويكردهاى وهّابى و اخوان در خليج فارس تلاقى پيدا كرده است؛

دوم: پروژه اخوانى و تركى كه با ائتلاف چهارجانبه عربستان، «قطر»، «امارات» و «كويت» تلاقى دارد؛

سوم: پروژه ايرانى و محور مقاومت كه شامل ائتلاف‌هايى گسترده شده از «لبنان» تا سوريه و عراق و «يمن» مى‌شود. اين پروژه حتّى حمايت اجلاس همكارى‌هاى «شانگهاى» را نيز جلب كرده است. پروژه يادشده در منطقه هلال حاصلخيز بر اساس ائتلاف سياسى و اقتصادى به همراه «روسيه» و «چين» وارد مبارزه با آمريكا شده است.

بر اساس اين گزارش، محور مقاومت از تجربه نيروهاى مردمى حامى ارتش‌ها، استفاده مى‌كند؛ زيرا اين تجربه، تأثيرگذارى خود را به اثبات رسانده است. مقاومت مى‌داند كه يكى از اهداف پروژه صهيونيستى، آمريكايى در منطقه، ضربه زدن به دولت‌هاى غيرنظامى مستقرّ در منطقه هلال حاصلخيز است و تحوّلات سوريه نيز در همين راستا دنبال مى‌شود. محور مقاومت مى‌داند كه موجوديت رژيم صهيونيستى بر پايه همين استراتژى غربى در منطقه قرار داده شده است تا بتواند بخش اساسى از مأموريت تحقّق پروژه‌هاى غربى براى تجزيه منطقه و از بين بردن رويكردهاى ملّى آن را دنبال كند.

اين پژوهش به بررسى جايگاه منطقه هلال حاصلخيز در سطح اوراسيا براى آمريكا پرداخته و به ديدگاه‌هايى كه در زمينه اتّحاد اروپا و آسيا به عنوان يك ديدگاه استراتژيك مطرح است و نظريات‌ نيكلاى زبيگمن‌ گرفته تا زبيگنيو برژينسكى‌ در كتاب «صفحه بزرگ شطرنج» در