«قوم نشان شده»، قصّه ايران و ايرانيان است در عرصه هستى، كه چگونه با اهل بيت پيامبر (ص) انس و الفت گرفتند و چگونه بر سر پيمانشان ماندگار شدند و چگونه لايق حضور علىّ‌بن موسى الرّضا (ع) در ميان خود گشتند و سرانجام چگونه در تأسيس ملك عظيم خداوندى در عصر ظهور همراهى خواهند كرد ...

«قوم نشان شده» را اسماعيل شفيعى سروستانى روايت مى‌كند. وى در فصل نخست از ورود ايرانيان به گردونه تقدير كلّى الهى سخن مى‌گويد، ابتدا موقعيت دينى و اجتماعى ايران قبل از اسلام را وصف كرده و به وضعيت آشفته و متزلزل و مستعدّ فروپاشى عصر ساسانى اشاره مى‌كند. ناخشنودى مردم از حكومت ساسانى، فشار سخت طبقه حاكم برمردم، بى‌روح گرديدن آيين زرتشتى از دوره قباد به بعد، نشر مبادى اسلام در ايران و بى‌پيرايگى اين دين و اصل عدالت و مساوات در اسلام از جمله عواملى بود كه سبب شد ايرانيان، خود خواسته اسلام بياورند و بدين ترتيب، مردم ايران‌زمين، كه همواره ديندار، دادگر، راست‌كردار و ميانه‌رو بودند، به نحوى خاص، براى ورود به گردونه تقدير الهى برگزيده مى‌شوند ... و خالصانه همه تجربه‌هاى فرهنگى و تمدّنى خود را در خدمت به اسلام قرار مى‌دهند ...

در بخش ديگرى از كتاب، نويسنده به ستايش ايران و ايرانيان در «قرآن» و حديث و ياران ايرانى تبار ائمّه اطهار (ع)، از سلمان فارسى گرفته تا ميثم تمّار و ابان‌بن ابى‌عياش و جابربن حيان و ... نهايتاً وكلاى امام زمان (عج) و برخى متكلّمان شيعى مى‌پردازد ...

از خواندنى‌ترين گفتارهاى كتاب، «امام رضا (ع) و ايران» است. مؤلّف، با نگاه ويژه خود، به توصيف سفر امام (ع) از «مدينه» به «مرو» مى‌پردازد و با تأمّل بر سخنرانى جامع ايشان در «مسجد مرو» و ديگر مباحثات و مذاكرات حضرت (ع)، بيان مى‌كند كه با مهاجرت بزرگ امام رضا (ع) و پس از ايشان امام‌زادگان از اهل بيت (ع)، كانون جغرافيايى ويژه‌اى براى تمركز و توطّن شيعيان و مكتب اهل بيت فراهم آمد و اين‌گونه، ايران در قرن‌هاى بعد، به عنوان يكى از مهم‌ترين پايگاه‌هاى سازمان وكالت ائمّه (ع) نيز شناسايى مى‌شود و شهرهايى چون «قم»، «آوه»، «قزوين»، «همدان» و ... زيرنظر وكلاى برجسته اداره مى‌شوند.

تأسيس حوزه‌هاى علميه اسلامى در ايران، ذيل توجّه و مراقبت حضرات معصومين (ع) و شاگردان مكتب آنان هم، سبب شد تا رويكرد ويژه دينى در عموم شاخه‌ها و شعب علمى تسرّى يابد و باعث نشر آن معارف ميان نسل‌ها و عصرهاى مختلف گردد.

در فصل دوم با عنوان «نقش ايرانيان در واقعه شريف ظهور»، نويسنده اشاره مى‌كند كه اين اتّفاق بزرگ، تشكيل مهم‌ترين كانون تشيع در جغرافياى خاكى ايران، نه از نگاه ابليس و نه از نگاه بنى‌اسرائيل دور نماند؛ زيرا آنان رقيبى سرسخت براى تملّك و تصاحب ملك عظيم موعود يافته بودند ...