ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦ - هميشه منتظرت هستم

اى پادشه خوبان! داد از غم تنهايى‌

دل بى تو به جان آمد، وقت است كه بازآيى‌

دايم گل اين بستان شاداب نمى‌ماند

درياب ضعيفان را، در وقت توانايى‌

ديشب گله زلفش، با باد همى كردم‌

گفتا غلطى بگذر، زين فكرت سودايى‌

صد باد صبا اينجا با سلسله مى‌رقصند

اين است حريف اى دل! تا باد نپيمايى‌

مشتاقى و مهجورى دور از تو چنانم كرد

كز دست بخواهد شد پايان شكيبايى‌

يا ربّ! به كه شايد گفت، اين نكته كه در عالم‌

رخساره به كس ننمود، آن شاهد هرجايى‌

ساقى! چمن گل را، بى روى تو رنگى نيست‌

شمشاد خرامان كن، تا باغ بيارايى‌

اى درد توام درمان، در بستر ناكامى‌

و اى ياد توام مونس، در گوشه تنهايى‌

در دايره قسمت، ما نقطه تسليميم‌

لطف آنچه تو انديشى، حكم آنچه تو فرمايى‌

فكر خود و رأى خود، در عالم رندى نيست‌

كفر است در اين مذهب، خودبينى و خودرأيى‌

زين دايره مينا، خونين جگرم مى ده‌

تا حل كنم اين مشكل، در ساغر مينايى‌

«حافظ» شب هجران شد، بوى خوش وصل آمد

شادى‌ات مبارك باد، اى عاشق شيدايى‌