ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٢ - عالين

عالين‌

بختيار صادقى‌

در ابتداى خلقت، غير از خداوند تبارك و تعالى و عالين، يعنى عالى‌ترين مخلوقات، هيچ‌كس و هيچ چيز نبود. امام باقر (ع) در اين‌باره فرمودند:

«خداوند بود و هيچ چيز غير از او نبود و هيچ پيدا و ناپيدايى وجود نداشت. سپس اوّلين خلقتى را كه آغاز كرد، اين بود كه محمّد (ص) را خلق نمود و اهل بيت را همراه وى، از نور و عظمت او آفريد.»[١]

خداوند، عالين را خلق نموده بود؛ در حالى‌كه نه آسمانى بود، نه زمينى، نه بهشتى، نه آتشى، نه لوحى و نه قلمى.[٢] ذات اقدس الهى بود و آنها بودند كه خالق خود را عبادت مى‌كردند. پيامبر (ص) در اين‌باره فرمودند:

«... اى على! اگر ما نبوديم، آنگاه آدم (ع) و حوّا و بهشت و جهنّم و آسمان و زمين خلق نمى‌شد. پس چگونه از ملائك برتر نباشيم و حال آنكه ما در شناخت خداوند و تسبيح و تهليل و تقديس او، بر آنان پيشى گرفتيم؟ زيرا اوّلين موجودى كه خداى عزّوجلّ خلق فرمود، روح ما بود كه آن [ارواح را] به توحيد و تمجيد خود، گويا فرمود. سپس ملائك را خلق نمود. پس چون آنان ارواح ما را [به صورت‌] نورى واحد مشاهده كردند، شأن و منزلت ما را عظيم داشتند. پس ما تسبيح گفتيم تا ملائك بدانند كه ما موجوداتى خلق‌شده [خداوند] هستيم ... سپس خداى تبارك و تعالى، آدم (ع) را خلق فرمود و ما را در صلب او به وديعت نهاد و ملائكه را براى بزرگداشت و اكرام ما، به سجده بر او فرمان داد و سجده ملائك براى خداوند از سر عبوديت و براى آدم (ع) براى اكرام و اطاعت بود؛ زيرا كه ما در صلب او بوديم ....»[٣]

خداوند عالين (ع) را هنگامى آفريد كه نه آسمان برافراشته بود و نه زمين گسترده، نه عرشى، نه بهشتى و نه دوزخى. آنها خداوند را تسبيح مى‌كردند، آن هنگام كه تسبيح‌كننده‌اى نبود. اين قسمتى از سخنان رسول اكرم (ص) است كه مى‌فرمايند:

«خداوند تعالى ما اهل بيت را هنگامى آفريد كه نه آسمان بر افراشته بود و نه زمين گسترده، نه عرشى و نه بهشتى و نه دوزخى. ما خداوند را تسبيح مى‌كرديم، آن هنگام كه تسبيح‌كننده‌اى نبود. هنگامى كه خداوند خواست جهان را بيافريند، نور مرا شكافت و از آن عرش را بيافريد؛ پس نور عرش از نور من است و نور من از نور خداست و من‌