ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٥ - شادى و غم
نمىتواند روى او اثرگذار باشد و به عكس بقيه، اوست كه دنيا را تحقير مىكند. قرآن مى گويد: اين فرد وقتى با مصيبتى مواجه مىشود، مىگويد ما از آن خداييم (انا لله) و به سوى او هم باز مى گرديم. استاد ما، مرحوم آيتالله مجتهدى مىفرمودند: اين عبارت را زياد بگوييد كه اين نيز بگذرد. وقتى نگاه اينطور بشود، به چيزى دل نمىبندد. البتّه غصّه خوردن بابت از دست رفتن فرصتها و انجام دادن گناهان بايد به اندازهاى باشد كه فرد به يأس و نااميدى از رحمت الهى كشيده نشود.
آيا ما وظيفهاى براى ترويج شادى در جامعه داريم؟
بله. يكى از واجبات و وظايف يك مؤمن، شاد كردن ديگران است. پيامبر (ص) مىفرمايند:
«در بهشت، خانه اى وجود دارد كه به خانه شادى معروف است. تنها افرادى اجازه ورود به اين خانه را دارند كه يتيمان مؤمن را شاد كنند.
اين را مدّ نظر داشته باشيم كه اوّلًا همه بهشت، محلّ شادى است و طبيعتاً اين خانه ويژگى ممتازترى از اين جهت دارد و ثانياً يتيم هم به كسى گفته مىشود كه پدر مادّىاش را از دست داده، هم ما كه به پدر حقيقىامان، يعنى امام زمان (ع) دسترسى نداريم. با اين تعبير ببينيد شاد كردن شيعيان آخرالزّمان، در هركدام از پنج بعدى كه گفتيم، چه آثارى براى فرد مىتواند به دنبال بياورد.
در روايت ديگر، شاد كردن كودكان هم مجوّز ورود فرد به اين خانه بيان شده است. ببينيد با عمل كردن به اين روايت، چقدر زندگىهاى ما زير و رو مىشود؛ به اين معنى كه ما هم به دنبال شاد كردن فرزندان خود و بقيه كودكان باشيم.
امام صادق (ع) هم فرمودند كه:
«مسلمانى كه مسلمان ديگرى را ببيند و او را شاد كند، خدا هم او را شاد خواهد كرد.»
پيامبر (ص) عربى را كه بقيه را خيلى مىخنداند، خيلى دوست داشتند و به مردم مىگفتند:
«هر كس مى خواهد يك نفر بهشتى را ببيند، بيايد اين فرد را ببيند.»
و گاهى از نديدن او اظهار دلتنگى مىكردند. همچنين در روايت ديگرى آمده است:
«هركس مؤمنى را شاد كند، رسول الله (ص) را شاد كرده و هركه ايشان را شاد كند، خدا را شاد كرده و همچنين است حالتى كه فردى مؤمنى را غمگين كند.»
امام على (ع) هم اوقات شادى را غنيمت مىدانست. در روايت ديگرى هم امام رضا (ع) فرمودند:
«هركس از مؤمنى، غصّهاى را برطرف كند، خداوند غصّه قلب او را در قيامت برطرف خواهد كرد.»
مشابه اين عبارت، در روايات زياد ديده مىشود. پس اين ارزش است كه بتوانيم بقيه را شاد كنيم. در روايت داريم:
«هر مؤمنى بهرهاى از شوخ طبعى دارد و مؤمن عبوس نمىشود.»
كسانى كه در ادارات ارباب رجوع دارند، بايد به اين روايات و وظايف خيلى توجّه داشته باشند.
به عنوان آخرين سؤال، بفرماييد شادى و غم منتظران امام زمان (ع) با ديگران آيا تفاوتى دارد يا خير؟
يك منتظر تمام محاسن و كمالاتى را كه ديگران دارند، دارد و طبيعتاً دغدغه و دلمشغولىهايش چندين برابر ديگران است. اوّلًا يك منتظر تا وقتى امام زمان (ع) را در ميان مردم نبيند، به معناى واقعى شاد نمىشود. تا وقتى امام زمان (ع) نيايد، نيازهاى هيچيك از شئون پنجگانه انسانى به معناى واقعى تأمين نمىشود و ظلم فراگير عالم را ديدن، فرد را بيتاب و بىقرار مىكند. يك منتظر تمام تلاشش اين است كه هم غصّه از مؤمنان و دوستداران امام غايب (ع) برطرف كند، هم در عين حال، زمينه را براى توجّه مردم به مهمترين عامل غمساز عالم، يعنى غيبت امام (ع) و واقعىترين شادى آفرين تاريخ حيات بشر، يعنى ظهور ايشان، متوجّه كند. در واقع يك منتظر در عين شادىهايى كه برشمرديم، غم بزرگى دارد و همه آن را معطوف به اين كرده است كه با برطرف كردن آن، همه هستى را شاد كند. منتظران علاوه بر همه وظايفى كه براى يك مؤمن گفته شده است؛ تكاليف مضاعفى بر عهده دارد. او زندگى متفاوت و پر همّتترى را بايد از خود به نمايش بگذارد.
با تشكّر از شما، بابت وقتى كه در اختيار ما قرار داديد.
پىنوشتها:
همه روايات از كتاب «ميزان الحكمه» و در توضيح عناوين «فرح و حزن» آورده شدهاند.